Η Διαχρονική Αξία της Ακρίβειας

27.5.08

Η ακρίβεια είναι σαν την Coca Cola. Πάει με όλα. Διαχρονικά βρίσκεται πολύ ψηλά στην ατζέντα κάθε αντιπολίτευσης και δεν λείπει ποτέ από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Επιπλέον έχει σταθερή θέση στις προεκλογικές εκστρατείες.

Η αρχή έγινε από το ΠΑΣΟΚ το 1981. Ο λαός θέλει, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να σταματήσει την ακρίβεια.
























Ακολούθησε η Νέα Δημοκρατία το 1985 επί Κων/νου Μητσοτάκη. Νοικοκυρές θα ψηφίσετε ακρίβεια ή φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία.

























Στα πιο πρόσφατα χρόνια τώρα, το 2004 χρησιμοποιήθηκε από τη Νέα Δημοκρατία και ήταν στην καθημερινή ατζέντα της αντιπαράθεσης της με την κυβέρνηση του κ. Σημίτη, ενώ τρισίμιση χρόνια αργότερα επανήλθε στο προσκήνιο και από το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του φθινοπώρου. Ορίστε και η απόδειξη.




Τι κάνει την ακρίβεια τόσο ελκυστική για τα πολιτικά κόμματα;
Η ακρίβεια βρίσκεται σταθερά πολύ ψηλά στην ατζέντα των πολιτών ως πρόβλημα της χώρας. Μια διαχρονική ματιά σε έρευνες κοινής γνώμης το πιστοποιεί. Στις τάσεις της MRB παρατηρούμε ότι τον Ιούνιο του 1992 (παρακαλώ!) η ακρίβεια βρισκόταν στην κορυφή των προβλημάτων της χώρας με 45%. Οπισθοχώρησε στα μέσα της δεκαετίας του 90 και επανήλθε δριμύτερη από το 2003 και εντεύθεν. Σήμερα βρίσκεται πάλι στην κορυφή και όχι άδικα.

Στην έρευνα της MRB για τον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής (26/5/2008) και στο ερώτημα «ποιο κόμμα μπορεί να διαχειριστεί την ακρίβεια» τρεις στους δέκα πολίτες δηλώνουν «κανένα», ενώ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ κυμαίνονται περίπου στα ίδια χαμηλά ποσοστά. Το 60,9% θεωρεί πως οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει οφείλεται στην ακρίβεια, ενώ όσον αφορά τους τομείς της καθημερινότητας όπου βιώνουν περισσότερο την ακρίβεια αυτοί είναι: τα ράφια των σούπερ μάρκετ, οι λογαριασμοί των δημόσιων οργανισμών (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ κ.ά.), τα καύσιμα και οι λαϊκές αγορές. Ειδικά οι λογαριασμοί των δημόσιων υπηρεσίων βρίσκονται στη δεύτερη θέση με ποσοστό 42%, δηλαδή σε τομείς όπου δεν υπάρχει και εναλλακτική επιλογή (πλην ΟΤΕ).

Η σημερινή κυβέρνηση έχει διπλή ευθύνη για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Πρώτον γιατί οφείλει να το κάνει ως κυβέρνηση και δεύτερον γιατί το είχε αναδείξει ως κύριο θέμα της προεκλογικής της ατζέντας το 2004. Οφείλει να την αντιμετωπίσει με πολιτικές κινήσεις και όχι μόνο με επικοινωνιακές. Η λογική μην πίνεις καφέ στην cafeteria, αλλά πιες τον στον Γρηγόρη δεν πουλάει και πολύ περισσότερο δεν αρκεί.

Απαιτείται Σχέδιο για την Παιδεία

20.5.08

Η παιδεία είναι ένα από τα ζητήματα που βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα των πολιτών. Διαχρονικά οι Έλληνες το ιεραρχούν στα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Αυτές τις ημέρες εξαιτίας των πρυτανικών εκλογών, αλλά και των πανελλαδικών εξετάσεων βρίσκεται και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Από τους τηλεοπτικούς δέκτες παρελαύνουν από τη μια εξεγερμένοι φοιτητές οι οποίοι αντιδρούν στην εκλογή πρυτανικών αρχών από το σύνολο των φοιτητών και γενικότερα σε κάθε μεταρρύθμιση στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, από την άλλη αγχωμένα πρόσωπα εφήβων (αλλά και γονιών) που αναζητούν ελπίδα για καλύτερο μέλλον στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αντιφατικό; Παράλογο; Όντως είναι. Και γίνεται τραγικό όταν οι αυριανοί απόφοιτοι διαπιστώσουν στην αγορά εργασίας ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν τους έδωσε όσα εφόδια γνώσης θα έπρεπε για να είναι ανταγωνιστικοί επαγγελματίες.

Σωστή ή λάθος η μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν έχει εξασφαλίσει την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση. Σε έρευνα της Public Issue τον Οκτώβριο του 2007, μόνον το 1/3 των ερωτώμενων (34%) εξέφραζε αισιοδοξία, ως προς τη δυναμική και τη συνέχεια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Αντίθετα, σχεδόν ο 1 στους 2 ερωτώμενους (47%) εξέφραζε δυσπιστία και αμφιβολία για τη δυνατότητα της Κυβέρνησης να διασφαλίσει απρόσκοπτα τη συνέχισή της. Όπως επισημαίνεται από τα στοιχεία της παραπάνω έρευνας η συνέχιση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης προσκρούει στην ιδιαίτερα χαμηλή κοινωνική συναίνεση. Είναι αξιοσημείωτο ότι μεταξύ των νέων 18-24 ετών, όσο και μεταξύ των περισσότερο μορφωμένων στρωμάτων του πληθυσμού, η δυσπιστία αποτελούσε την κυρίαρχη αντίληψη, σε ποσοστά που προσέγγιζαν το 64% και το 59%, αντίστοιχα.

Σωστή η λάθος η μεταρρύθμιση, συγκρουσιακή ή όχι, η αλήθεια είναι ότι η χώρα μας δεν μπορεί να περιμένει ούτε και να ανεχθεί τη σημερινή κατάσταση στο χώρο της εκπαίδευσης. Ίσως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια να αποτελέσουν παράγοντα ανταγωνισμού. Ίσως η απεξάρτηση του Λυκείου από τις εξετάσεις να καταστήσουν το σχολείο πιο δημιουργικό. Θα συμφωνήσω και με τα δύο. Εκείνο όμως που μου λείπει είναι ένα οργανωμένο σχέδιο για την ελληνική εκπαίδευση. Ας ελπίσουμε ότι ο νέος Υπουργός Παιδείας που και νέος είναι και έχει την εμπειρία από το τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη να καταφέρει –η αλήθεια είναι ότι έχει μπροστά εμπόδια που μοιάζουν ανυπέρβλητα- ότι δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι από αυτόν.

H Deutsche Telecom, ο ΟΤΕ και ο Ρεχάγκελ

16.5.08

Τι μας νοιάζει εάν η Deutsche Telecom είναι γερμανική; Θα μπορούσε να είναι η Telefonica από την Ισπανία ή η British Telecom. Μας νοιάζει; Μάλλον όχι.
Εκείνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι:
Πρώτον, εάν πρόκειται για αξιόπιστο φορέα παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών. Και η Deutsche Telecom είναι καθώς πρόκειται για τον μεγαλύτερο στην Ευρώπη.
Δεύτερον, εάν μπορεί να μεταφέρει τεχνογνωσία σε μια επιχείρηση όπου πριν από λίγα χρόνια έπρεπε να μεσολαβήσει κάποιος βουλευτής για να διαθέτεις τηλεφωνική γραμμή; Η απάντηση είναι πως η Deutsche Telecom τη διαθέτει.
Τρίτον, μας ενδιαφέρει εάν θα απολαμβάνουμε υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε χαμηλές τιμές. Αυτό μένει να το δούμε. Αλλά εάν λάβουμε υπόψη το τι συνέβη με την κινητή τηλεφωνία το μέλλον θα είναι καλύτερο.

Αυτά λέει η λογική.
Το παράλογο είναι ότι ενώ ζούμε σε μια χώρα με υψηλή ανεργία και διαμαρτυρόμαστε για την G700, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης προσπαθούν να μας πείσουν ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και δίχως επενδύσεις. Και αυτό γιατί πρέπει να στηρίξουμε εθνικούς πρωταθλητές που στο Ευρωπαϊκό Επιχειρηματικό Champion League δεν περνάνε ούτε στους ομίλους. Περίεργη άποψη. Αλλά αν την αποδεχθούμε θα πρέπει να στείλουμε τον Ρεχάγκελ σπίτι του. Και η αλήθεια είναι ότι Ευρωπαϊκό με τον Ρεχάγκελ πήραμε.

Πέντε Μεγάλοι Έλληνες

7.5.08

Πέντε μεγάλοι Έλληνες. Ο φίλος Αθήναιος μου απηύθυνε την πρόσκληση να απαντήσω στην έρευνα που διοργανώνει η τηλεόραση του ΣΚΑΙ και λήγει σήμερα. Έχουμε και λέμε:

Καταρχήν πάντα με συγκινούσαν οι ιδέες και λιγότερο τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται, οι ιδέες μένουν. Ωστόσο θα ξεχώριζα τους παρακάτω:
Ως πολιτικό θα ψήφιζα τον Ιωάννη Καποδίστρια. Προσπάθησε να δημιουργήσει ένα οργανωμένο κράτος από το μηδέν. Ήρθε σε σύγκρουση με το κατεστημένο της εποχής και το πλήρωσε με τη ζωή του. Οι σημερινές μεταρρυθμίσεις φαντάζουν ως «παιχνιδάκι», μπροστά στα όσα ξεκίνησε εκείνη την εποχή ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας.

Θα ψήφιζα επίσης τους Ικτίνο και Καλλικράτη που σε συνεργασία με τον Φειδία, μας χάρισαν τον Παρθενώνα. Το ισχυρότερο σύμβολο της Ελλάδας διαχρονικά. Σύμβολο μιας εποχής για την οποία οι Έλληνες είμαστε περήφανοι και γνωστοί σε όλο τον κόσμο.

Άφησα τελευταίο τον γιατρό Γιώργο Παπανικολάου. Σήμερα το τεστ Παπ χρησιμοποιείται παγκοσμίως για την διάγνωση του καρκίνου της μήτρας και σώζει ζωές.

Αυτά!

Η Κρίση σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ

1.5.08

Τελικά η 1η Μαΐου είναι αργία ή απεργία; Η συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων δίνει την απάντηση. Γιατί γυρίζουν οι εργαζόμενοι την πλάτη στις συνδικαλιστικές οργανώσεις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ;

Πριν από ένα μήνα περίπου η εταιρεία Public Issue και η Καθημερινή δημοσίευσαν μια ενδιαφέρουσα έρευνα για τη γνώμη που έχουν οι Έλληνες πολίτες για τα συνδικάτα. Έρευνα στην οποία έχω αναφερθεί και σε πρόσφατο post για το ασφαλιστικό. Έχουμε και λέμε:
Θετική γνώμη για την ΓΣΕΕ έχει το 40% των ερωτηθέντων, αρνητική το 29% και καμία εντύπωση το 27%. Για την ΑΔΕΔΥ θετική γνώμη έχει το 31%, αρνητική το 32% και καμία εντύπωση δεν έχει το 30%.

Στο ερώτημα μία ή πολλές ΓΣΕΕ το 66% απαντά να υπάρχει μία ΓΣΕΕ, αλλά και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι το 26% των ερωτηθέντων υποστηρίζει ότι κάθε παράταξη θα πρέπει να έχει τη δική της Συνομοσπονδία. Στο ερώτημα εάν είναι απαραίτητα τα συνδικάτα το 74% απαντά πως ναι τα χρειάζονται και το 22% ότι δεν τους είναι πια απαραίτητα.

Σε άλλη έρευνα της MRB για τον Ελεύθερο Τύπο, για την οποία επίσης είχε γίνει αναφορά σε παλαιότερο post, το 55,5% των ερωτηθέντων είχε κακή εντύπωση για τη στάση των συνδικάτων στο θέμα του ασφαλιστικού (σχεδόν όση και από τη στάση του ΣΕΒ). Στην ίδια έρευνα το 51,6% πίστευε ότι με τις συντονισμένες απεργιακές κινητοποιήσεις δεν πρόκειται η κυβέρνηση να υποχωρήσει ή να αλλάξει την πλειοψηφία των μέτρων της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης.

Τα ευρήματα και των δύο ερευνών αποτυπώνουν μέρος των διαρθρωτικών προβλημάτων των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Προβλήματα που αφορούν τη δημόσια φυσιογνωμία τους, την αξιοπιστία τους και τον τρόπο δράσης τους. Οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν ελπίζουν πια σε τίποτα από τις υφιστάμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Συνεπώς είναι λογικό να προτιμούν την εξοχή, τα λουλούδια και την κουζίνα της ελληνικής επαρχίας. Τα προβλήματα των συνδικαλιστικών οργανώσεων δεν είναι τωρινά. Οι τάσεις αυτές έχουν καταγραφεί και στο παρελθόν. Απλά οι επικεφαλείς είτε σφυρίζουν αδιάφορα, είτε δεν γνωρίζουν τις πραγματικές ανάγκες αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Ως συνήθως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.