του Καρόλου Παπαδά
Ο πολυσυζητημένος ανασχηματισμός έγινε πραγματικότητα, χωρίς όμως να μάς αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις. Οι υπουργοί έγιναν περισσότεροι, σε μία περίοδο που η επικοινωνία μεταξύ τους πρέπει να είναι πιο άμεση. Έκπληξη επίσης μου προκάλεσε ότι μόνο ένα πρόσωπο αποχωρίστηκε υπουργική θέση, το οποίο σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι τα πήγανε ικανοποιητικά έως πολυ καλά... (;)
Η αλλαγή προσώπων όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ανανέωση ιδιαίτερα όταν η απογοήτευση για το πολιτικό σύστημα είναι η μεγαλύτερη μετά την μεταπολίτευση. Ο ελληνικός λαός θέλει να δει αποτελέσματα, όχι απλά άλλα ονόματα στα υπουργεία. Άραγε, τι προλαβαίνει να κάνει ένας υπουργός στον τομέα ευθύνης του σε λιγότερο από ένα χρόνο; Πόσο χρόνο θέλει για να προσαρμοστεί και να μάθει τα προβλήματα για να τα λύσει;
Όταν άκουσα τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα ένιωσα σαν ένας φίλαθλος που βλέπει τον προπονήτη της ομάδας του στο 30' να κάνει και τις τρείς αλλαγές. Αυτή η ακραία απόφαση λαμβάνεται μόνο σε μία περίπτωση. Η ομάδα να τα πηγαίνει χάλια. Αυτό που με ανησύχει είναι ότι ο αγώνας έχει δρόμο ακόμα και εμείς έχουμε ξεμείνει από "αλλαγές"...
