Σκοπιανό: Ας Επικρατήσει η Λογική

27.2.08

Σκοπιανό και Κυπριακό. Είναι πραγματικά απίστευτο το πώς σε αυτή τη χώρα καταφέρνουμε να διαιωνίζονται τα προβλήματα που σχετίζονται με τα εθνικά μας θέματα. Σχεδόν μια δεκαπενταετία μας ταλαιπωρεί το πως θα ονομασθεί η γειτονική μας χώρα. Σήμερα έχουμε φθάσει στο σημείο να θεωρούμε κάθε προηγούμενη πρόταση ως καλύτερη. Κάτι ανάλογο έχει συμβεί και με το Κυπριακό. Ανάλογη είναι η πορεία και άλλων θεμάτων που μπορεί να μην έχουν σχέση με την εξωτερική πολιτική, αλλά την εσωτερική. Παράδειγμα, το ασφαλιστικό, οι αποκρατικοποιήσεις, η απελευθέρωση των αγορών. Όντως τυχαία (;) αντιδρούν οι ίδιοι πολιτικοί, οι ίδιοι δημοσιογράφοι, οι ίδιες ομάδες συμφερόντων. Μια σύμπτωση, ίσως δεν λέει τίποτα. Όταν οι συμπτώσεις αρχίζουν να πληθαίνουν τότε κάτι δε πάει καλά

Για να επιστρέψω στο ζήτημα της ονομασίας της FYROM αυτή την ώρα η Ελλάδα δίνει μια διαπραγματευτική μάχη. Για τα αυτονόητα; Για τα αυτονόητα είναι η αλήθεια. Τα λάθη του παρελθόντος εκεί μας έχουν οδηγήσει. Αυτή τη στιγμή όμως δεν πρέπει να κάνουμε τα ίδια λάθη. Όσοι ετοιμάζουν δυναμικά συλλαλητήρια, ας κάνουν μια δεύτερη σκέψη. Αναφαίρετο δικαίωμα τους να τα πραγματοποιήσουν, αλλά ας σκεφθούν αν πράγματι προσφέρουν και σε τι; Όσοι πολιτικοί είναι έτοιμοι για τηλεοπτικές μάχες και κορώνες «για μια χούφτα ψήφους» ας βάλουν το χέρι στην καρδιά και ας σκεφθούν αν αξίζεις να κερδίζεις ποσοστά στο όνομα των εθνικών μας συμφερόντων. Τέλος, όσοι με ευκολία αποδώσουν στους εαυτούς τους τον όρο του «πατριώτη» και σε κάποιους άλλους τον όρο του «προδότη» ας κοιτάξουν την ελληνική σημαία και ας αναρωτηθούν τι έχει κερδίσει η Ελλάδα από διχασμούς.

Αυτές είναι μερικές σκέψεις τις οποίες γράφω μεν τώρα, αλλά τις έκανα λίγους μήνες νωρίτερα επισκεπτόμενος τη Βεργίνα και θαυμάζοντας το μεγαλείο ενός πολιτισμού που ακόμη και σήμερα συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Όπως συγκίνησε και μένα ένα φθινοπωρινό μεσημέρι του 2007. Σεβόμενοι αυτό τον πολιτισμό ας σταθούμε τουλάχιστον αυτές τις ώρες ως αντάξιοι συνεχιστές του. Μακριά από ακρότητες και μικροψυχίες. Δίχως φανατισμό. Με περισσότερη ωριμότητα και σοβαρότητα. Να επικρατήσει η λογική.

Αλήθειες για το Blogging

25.2.08

Όταν πριν από ένα χρόνο ξεκίνησα τη λειτουργία του δικού μου blog δεν περίμενα ότι σε ένα χρόνο οι Bloggers θα γινόταν πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών. Τελικά η δύναμη του διαδικτύου κάνει την εμφάνισή της και στην Ελλάδα.

Αφορμή για το συγκεκριμένο post τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες γύρω από το blog: press-gr. Η αλήθεια είναι ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να κερδίσει το ενδιαφέρον των παροικούντων στην «Ιερασουλήμ». Όπως είναι αλήθεια ότι πολλές από τις ειδήσεις που δημοσιευόταν στο press-gr, τις βλέπαμε λίγο αργότερα στα δελτία ειδήσεων ή στις εφημερίδες της επόμενης ημέρας. Και βέβαια στο επίκεντρο κάθε συζήτησης σοβαρής ή μη, το Press-gr ήταν σημείο αναφοράς. Αυτή είναι μία αλήθεια.

Τώρα, περί blogging και τα όσα ακούγονται και γράφονται περί κανόνων. Απλά όσοι κάνουν τέτοιες αναφορές απέχουν από την πραγματικότητα. Τα blogs δεν είναι κανάλια, δεν είναι εφημερίδες, δεν είναι ραδιόφωνα. Στα blogs ο καθείς γράφει τις σκέψεις του. Άλλος μεταφέρει ειδήσεις που είδε και άκουσε, άλλος γράφει για τα προσωπικά του, άλλος τις πολιτικές του απόψεις, άλλος σχολιάζει την επικαιρότητα. Όποιος θέλει τις διαβάζει, όποιος δε θέλει όχι. Όποιος θέλει τις παίρνει σοβαρά, όποιος δε θέλει και πάλι όχι. Όποιος θέλει τις σχολιάζει και όποιος θέλει και πάλι όχι. Αυτή είναι η δύναμη του διαδικτύου. Γι’ αυτό έχει χαρακτηρισθεί το πιο δημοκρατικό μέσο που δεν πρόκειται να ελεγχθεί ποτέ και από κανέναν. Αυτή είναι μια δεύτερη αλήθεια.

Από την άλλη μπορεί κάποιος έχοντας τη δυνατότητα να δημοσιεύει ελεύθερα πληροφορίες, απόψεις και ιδέες να χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για παράνομους σκοπούς; Ασφαλώς όχι. Και αυτή είναι μια τρίτη αλήθεια.

Ο Χριστόφιας και η Νέα Σελίδα για την Κύπρο

24.2.08

Η Κύπρος γύρισε σελίδα. Προς τα Αριστερά; Ο καιρός θα δείξει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μια νέα γενιά πολιτικών βγαίνει στο προσκήνιο της κυπριακής πολιτικής σκηνής.. Ο νέος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ανήκει σε αυτή τη γενιά. Η αντίθεση βρίσκεται στο ότι οι κρατούσες πολιτικές αντιλήψεις σε παγκόσμιο επίπεδο, βρίσκονται εν μέρει σε αντίθεση με τις πολιτικές αντιλήψεις του ΑΚΕΛ. Ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι, αν μη τι άλλο, ένας έξυπνος άνθρωπος και η κυπριακή οικονομία εν πολλοίς στηρίζεται στην ελεύθερη αγορά. Οπότε το πιθανότερο είναι ότι το ΑΚΕΛ θα προσαρμοσθεί στις ανάγκες της άσκησης εξουσίας σε μια φιλελεύθερη αγορά. Και αυτό γιατί φαντάζομαι ότι ούτε ο Δημήτρης Χριστόφιας φιλοδοξεί να καλύψει το κενό που άφησε ο Φιντέλ Κάστρο, ούτε και η Κύπρος να γίνει η Κούβα της Μεσογείου. Αυτά ανήκουν σε άλλες εποχές.

Η νέα γενιά πολιτικών όμως βρίσκεται στο προσκήνιο και στα υπόλοιπα κόμματα. Στο Δημοκρατικό Συναγερμό του Νίκου Αναστασιάδη, ο μέχρι σήμερα υποψήφιος Ιωάννης Κασουλίδης, ο Αναπληρωτής Πρόεδρος Αβέρωφ Νεοφύτου και πολλά άλλα στελέχη εγγυώνται τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και διαθέτουν σύγχρονη πολιτική κουλτούρα. Ο ΔΗΣΥ απαλλαγμένος από τα τραύματα που προκάλεσε το Σχέδιο Αναν, καλείται να διευρύνει την απήχησή του στη κυπριακή κοινωνία. Είναι πολύ πιθανό ότι με το ΑΚΕΛ στην άσκηση εξουσίας τα στοιχεία του δικομματισμού να ενισχυθούν. Οπότε θα αλλάξει και το υπάρχον πολιτικό σύστημα που ναι μεν βασίζεται σε δύο μεγάλα κόμματα αλλά υπάρχουν και άλλοι ισχυροί παίχτες όπως η ΕΔΕΚ και το ΔΗΚΟ. Το μέλλον και των δύο θα εξαρτηθεί κατά πολύ από το εύρος της συμμετοχής τους στη κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια.

Η νέα γενιά πολιτικών στη Κύπρο, από όποια πολιτική δύναμη και εάν προέρχεται, καλείται να ενεργοποιήσει τις δυνάμεις της προς μια θετική κατεύθυνση. Τη λύση του Κυπριακού και την επανένωση της Κύπρου. Μια υπόθεση εξαιρετικά δύσκολη και πολύπλοκη όπως έδειξε και η απόπειρα του 2004. Η διαιώνιση ενός προβλήματος δεν ωφελεί κανέναν, πολύ περισσότερο τους Ελληνοκυπρίους. Προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να εργασθεί και η ελληνική πολιτική ηγεσία. Σεβόμενοι πάντα τις αποφάσεις της κυπριακής πολιτικής ηγεσίας και προπαντός των κυριάρχων πολιτών.

Περί Τσίπρα ο Λόγος

18.2.08

Με αυτά και με τ’ άλλα ο ΣΥΡΙΖΑ έφθασε στη δημοσκόπηση της MRB, που δημοσιεύθηκε την Κυριακή στον Ελεύθερο Τύπο, στο 10,6%. Αφήνει στη τέταρτη θέση το ΚΚΕ και στη πέμπτη τον ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Με λίγα λόγια λίγους μήνες μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει. Και αλλάζει για τα καλά. Τα δύο μεγάλα κόμματα στην εκτίμηση πρόθεσης ψήφου έχουν πέσει κάτω από το 40%, γεγονός που σημαίνει ότι δύσκολα κάποιο απ’ αυτά θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Επιπλέον, ένα εξ’ αυτών αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα στρατηγικής. Από τη μια το ΠΑΣΟΚ έχει να αντιμετωπίσει το κακό παρελθόν του. Ας πούμε ότι το παρελθόν, χρόνο με το χρόνο θα ξεχαστεί. Ο Τσίπρας όμως πως θα ξεπερασθεί;

Στην έρευνα της MRB το 66,6% των πολιτών πιστεύει ότι η εκλογή Τσίπρα επηρεάζει το ΠΑΣΟΚ και δεν έχουν άδικο. Οι απώλειες του ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνούν το 10% της εκλογικής δύναμης του Σεπτεμβρίου. Πολύ απλά το ΠΑΣΟΚ αιμορραγεί και μάλιστα σοβαρά. Υπό το βάρος του κακού παρελθόντος, των εσωτερικών προβλημάτων που θα εξακολουθούν να υπάρχουν όσο δε διαφαίνεται η προοπτική της εξουσίας και της αδυναμίας άρθρωσης αντιπολιτευτικού λόγου, το ΠΑΣΟΚ χάνει κάθε δυνατότητα να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο ρόλος του πρωταγωνιστή στο χώρο της κεντροαριστεράς περνά στον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα και τον Αλαβάνο. Διαισθάνθηκαν ότι μπορούν να παίξουν το ρόλο του πρωταγωνιστή και για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για προοπτικές διακυβέρνησης. Η πορεία του θα εξαρτηθεί από την ουσία των προτάσεων του. Γιατί οι προοπτικές διακυβέρνησης απαιτούν προτάσεις, κυβερνητικό πρόγραμμα και καθημερινή αξιόπιστη αντιπολίτευση. Το πρόβλημα είναι ότι κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν συνηθίσει σε έναν τέτοιο ρόλο. Και ο χρόνος θα δείξει εάν μπορούν να ανταποκριθούν.

Κυπριακές Εκλογές: Όλα Παίζονται

17.2.08

Στις Κυπριακές Βουλευτικές Εκλογές του 2006 είχα την τύχη να εργαστώ για λογαριασμό του Δημοκρατικού Συναγερμού στην κρισιμότερη ίσως εκλογική του μάχη. Δύο χρόνια μετά το δημοψήφισμα, με νωπές ακόμη τις αναμνήσεις και με δυο κόμματα να προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα του (ΕΥΡΩΚΟ και ΕΥΡΩΔΗ), ο Δημοκρατικός Συναγερμός καλούνταν να κοιτάξει μπροστά και να ξεπεράσει τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί.

Το αποτέλεσμα των Βουλευτικών εκλογών τον Μάιο του 2006 ήταν οριακό. Τόσο όσο και αυτό του πρώτου γύρου των Προεδρικών εκλογών. Ενός πρώτου γύρου που καταρχήν σήμανε τον αποκλεισμό από τον δεύτερο γύρο του νυν Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου. Σε αντίθεση με τα όσα ειπώθηκαν και θα γραφούν αύριο στις ελληνικές εφημερίδες δεν αποτελεί, τουλάχιστον για εμένα, έκπληξη πρώτου μεγέθους. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος επένδυσε όλη την προεκλογική εκστρατεία στο ΟΧΙ που είχε διατυπώσει στο Σχέδιο Αναν. Το λάθος του είναι ότι πίστεψε, το άσχημο είναι ότι το πιστεύουν και πολλοί στην Ελλάδα, ότι οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν το συγκεκριμένο σχέδιο, εξαιτίας της στάσης που κράτησε την εποχή εκείνη ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτό που έμαθα εργαζόμενος επί τέσσερις μήνες στην Κύπρο σε μια τεταμένη πολιτική περίοδο, συζητώντας με πολιτικούς και κυρίως με την κοινωνία, μελετώντας τις δημοσκοπήσεις αλλά και τις τοποθετήσεις του πολιτικού προσωπικού είναι ότι το Κυπριακό είναι ένα πρόβλημα πιο σύνθετο από όσο το βλέπουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα. Δεν άσπρο ή μαύρο. ΝΑΙ ή ΌΧΙ. Δεν είναι μόνο πολιτικό, αλλά κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα. Συνεπώς, η στάση των Ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα του 2004 θα πρέπει να εξετασθεί και από αυτές τις οπτικές γωνίες. Όπως η αλήθεια είναι ότι το Σχέδιο Αναν είχε απορριφθεί από τους Ελληνοκύπριους πολύ πριν ο Τάσσος Παπαδόπουλος πει το ΟΧΙ. Και είμαι σίγουρος ότι ακόμη και ΝΑΙ να έλεγε, οι Ελληνοκύπριοι δεν θα άλλαζαν στάση.

Όσον αφορά τον δεύτερο γύρο, η μάχη θα είναι σκληρή και αμφίρροπη. Το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο και κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Ένας παραδοσιακός συντηρητικός πολιτικός, ο Ιωάννης Κασουλίδης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον Δημήτρη Χριστόφια, ηγέτη του ΑΚΕΛ που ακόμη έχει ως σύμβολο του το σφυροδρέπανο. Με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες είτε εκλεγεί ο ένας, είτε ο άλλος θα πρέπει, εκτός της αντιμετώπισης των προβλημάτων της εσωτερικής διακυβέρνησης, να λύσει τον γόρδιο δεσμό: Λύση του Κυπριακού, η οποία εκτός από βιώσιμη, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνει αποδεκτή από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους.

Obama: Yes We Can!

6.2.08

Η χθεσινή Σούπερ Τρίτη στις ΗΠΑ δεν έκρυβε μεγάλες εκπλήξεις. Για τους Ρεπουμπλικάνους η κατάσταση είναι ξεκάθαρη: McCain.
Οπότε η προσοχή εστιάζεται στους Δημοκρατικούς. Εκεί η μάχη θα είναι σκληρή, ίσως ακόμη και ως την ημέρα του Συνεδρίου. Τα χθεσινά αποτελέσματα έδειξαν ότι από εδώ και πέρα κάθε πολιτεία θα έχει ξεχωριστή αξία.
Σύμφωνα με τα exit polls ο Obama κέρδισε την πλειοψηφία των μαύρων ψηφοφόρων. Πήγε πολύ καλά στους άνδρες (μαύρους και λευκούς). Επίσης κέρδισε την πλειοψηφία των νέων. Με λίγα λόγια οι μαύροι, οι άνδρες και οι νέοι ψηφοφόροι είναι οι ομάδες στις οποίες στηρίζεται ο Barack Obama. Από την άλλη η Clinton στηρίχθηκε σε τρεις ομάδες: τις γυναίκες, τους Ισπανόφωνους και τους ηλικιωμένους ψηφοφόρους.
Εάν γυρίσουμε λίγους μήνες πίσω, θα διαπιστώσουμε ότι σήμερα το πρόβλημα βρίσκεται στη πλευρά της Clinton. Από μια σχετικά άνετη νίκη, οδηγείται σε μια μάχη όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο Obama φαίνεται να απολαμβάνει την καμπάνια του, όπως ο Bill Clinton το 1992. Μιλάει για αλλαγή, για αξίες, για πίστη, για ελπίδα. Η Hillary Clinton στηρίζεται στην εμπειρία της. Είναι αγχωμένη γιατί πρέπει να κερδίσει το χρίσμα και πρέπει να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ. Επιπλέον, εκφράζει το «κατεστημένο της Ουάσιγκτον», το οποίο ο μέσος Αμερικάνος σύμφωνα με τις έρευνες αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό. Ακούγεται λογικό από δύο πολέμους δίχως φως στην άκρη του τούνελ και την επιδείνωση της αμερικανικής οικονομίας. Και η οικονομία όπως σε κάθε προεκλογική εκστρατεία είναι το μεγάλο θέμα για τους Αμερικανούς ψηφοφόρους.

Η Συντήρηση των Συντεχνιών και η Προόδος της Κοινωνίας

4.2.08

Σε προηγούμενο post είχα αναφερθεί στην σταθερή αξία που αποτελούν οι συνδικαλιστές της Ολυμπιακής. Εσχάτως τη δόξα τους ζήλεψαν οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ και του Μετρό.

Οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ στο παρελθόν μας είχαν συνηθίσει σε ανάλογη δράση. Άνοιγαν και έκλειναν του διακόπτες όποτε αισθανόταν ότι απειλείται ο «εθνικός χαρακτήρας» της επιχείρησης. Για την ακρίβεια όποτε απειλούνταν τα συντεχνιακά τους συμφέροντα. Την προηγούμενη εβδομάδα με βίαιο τρόπο κατάφεραν να μην πραγματοποιηθεί το ΔΣ της ΔΕΗ για ένα κρίσιμο θέμα που αφορά το μέλλον της επιχείρησης.

Αρνητική ήταν και η στάση των συνδικαλιστών του Μετρό στην πιλοτική εφαρμογή της επέκτασης λειτουργίας των δύο παραπάνω μέσων μαζικής μεταφοράς κατά 2 ώρες κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ. Στάση η οποία συνάντησε τις δράσεις των χρηστών του ίντερνετ, για μια πρωτοβουλία του Υπουργείου Μεταφορών η οποία θεωρείται αυτονόητο ότι πρέπει να εφαρμοσθεί τουλάχιστον πιλοτικά.

Η στάση των συνδικαλιστών και των συντεχνιακών οργανώσεων που εκπροσωπούν ουσιαστικά τους οδηγεί ουσιαστικά στην απομόνωση. Και επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι εκφράζουν την πιο συντηρητική εκδοχή της ελληνικής κοινωνίας. Την εκδοχή εκείνη της άρνησης σε οποιαδήποτε αλλαγή που του «ξεβολεύει» από τα κακώς εννοούμενα κεκτημένα τους.

Επιπλέον αυτή η στάση δείχνει και το δρόμο για τις πολιτικές δυνάμεις. Το νέο πεδίο στο οποίο θα πρέπει να δώσουν μάχες για αυτονόητες πολιτικές είναι μεταξύ της συντήρησης και προόδου. Όσο οι πολιτικές δυνάμεις δεν το αντιλαμβάνονται τόσο θα αυξάνεται η δυσαρέσκεια των πολιτών. Όπως επίσης θα συνεχίσουν να πληρώνουν πολιτικό κόστος εξαιτίας της απραξίας στο όνομα συντεχνιακών λογικών.