Οι περιπέτειες της Ολυμπιακής Αεροπορίας δεν ξεκίνησαν χθες. Εδώ και πολλά χρόνια τα προβλήματα ήταν κάτι παραπάνω από υπαρκτά Και οι ευθύνες δεδομένες. Όλα αυτά τα χρόνια πολιτικοί προϊστάμενοι σε επίπεδο Υπουργών και Υφυπουργών υπήρξαν πολλοί. Το ίδιο και επίδοξοι μάνατζερ και ειδικοί σύμβουλοι, οι οποίοι προσπάθησαν να συμβάλλουν στην εξυγίανση της Ολυμπιακής και των προβλημάτων της. Εκ του αποτελέσματος ανεπιτυχώς.
Αυτοί, όμως, που παραμένουν ως σταθερή αξία είναι οι συνδικαλιστές. Τα ίδια πρόσωπα, με τις ίδιες σταθερές απόψεις. Σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης διαφωνούσαν. Σε κάθε προσπάθεια αποκρατικοποίησης εξεγείρονταν. Σε όποια πρωτοβουλία αναλάμβανε η εκάστοτε κυβέρνηση αντιδρούσαν.
Το τραγικό είναι ότι βρίσκονται απέναντι και σήμερα. Λες και ζουν σε άλλη εποχή και μιλούν για άλλη εταιρεία. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Οι εποχές των κρατικών επιχορηγήσεων έχουν παρέλθει. Ο ανταγωνισμός εντείνεται κάθε μέρα που περνά. Και το κυριότερο η εταιρεία στην οποία εργάζονται όχι μόνο δεν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αλλά μάλλον έχει ξεκινήσει η ελεύθερη πτώση της στο κενό.
Αντί λοιπόν να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου και να συμβάλλουν στην εξεύρεση λύσης και να προασπίσουν τα συμφέροντα αυτών που υποτίθεται εκπροσωπούν, επιτίθενται σε όποιον εκφράσει διαφορετική άποψη από τη δική τους. Ακόμη και να θέλει κάποιος να υποστηρίξει ορισμένες από τις θέσεις τους αυτό καθίσταται αδύνατο, εξαιτίας των ακραίων και εξωπραγματικών θέσεων που εκφράζουν.
Με αυτή την τακτική οι συνδικαλιστές αναδεικνύονται σε σταθερή αξία όλων των κρίσεων που έχουν ξεσπάσει στην Ολυμπιακή. Και ως σταθερή αξία θα μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι οι ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση είναι και διαχρονικές και διακομματικές.
