Αναμφισβήτητα ο πιο γνωστός πράκτορας στον κόσμο είναι ο James Bond. Ο χαρακτήρας του δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Ian Fleming το 1953, εμφανιζόμενος για πρώτη φορά στη νουβέλα Casino Royale. Ακολούθησαν αρκετά βιβλία με πρωταγωνιστή τον πράκτορα των Μυστικών Υπηρεσιών της Μεγάλης Βρετανίας και ακόμη περισσότερες ταινίες που σπάνε ταμεία έως τις μέρες μας. Το γόητρο του James Bond παραμένει άτρωτο και αυτό οφείλεται στην αποτελεσματικότητα που τον διακρίνει σε κάθε αποστολή που του ανατίθεται.
Αυτά συμβαίνουν στις νουβέλες και στις κινηματογραφικές ταινίες. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και πιο σκληρή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη συμβολή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην εξάρθρωση μιας οργάνωσης, η οποία κατηγορείται για εγκληματική δράση. Λίγες ημέρες μετά την επιτυχία αντικαθίσταται ο επικεφαλής της ΕΥΠ, αφού προηγουμένως και δημόσια είχαν εκφραστεί ευχαριστίες για τη συμβολή της υπηρεσίας της οποίας προΐστατο. Το τι πραγματικά συνέβη δε θα το μάθουμε ποτέ και έτσι είναι το σωστό.
Ανεξάρτητα από την ορθότητα της αποπομπής, τίθεται ένα ερώτημα. Τι είδους υπηρεσίες εθνικής ασφάλειας θέλουμε; Σε αυτό το ερώτημα δεν έχει δοθεί ολοκληρωμένη απάντηση από καμμία κυβέρνηση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο εκάστοτε Πρόεδρος ξεκινά την ημέρα του με θέματα που αφορούν την εθνική ασφάλεια. Ακόμη και στο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την ημέρα εκλογής, έως την ημέρα που αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος λαμβάνει την ίδια ενημέρωση με τον αποχωρούντα Πρόεδρο.
Θα έλεγα ότι βασική αποστολή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών πρέπει να είναι η συλλογή και ανάλυση πληροφοριών προκειμένου τα ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης να λάβουν τις σωστές αποφάσεις για θέματα εθνικής ασφάλειας. Με την προϋπόθεση ότι η δράση της δεν πρέπει να αφορά το εσωτερικό της χώρας, αλλά το εξωτερικό. Η δράση της ΕΥΠ στο εσωτερικό της χώρας έχει ως αποτέλεσμα να γίνεται αντικείμενο κομματικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Με αυτόν τον τρόπο ακυρώνεται η αποστολή της και αμαυρώνεται η δημόσια εικόνα της.
Περισσότερο, πληροφορίες που άπτονται ζητημάτων εθνικής ασφάλειας δεν μπορούν να γίνονται αντικείμενο ανάλυσης και σχολιασμού στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τα όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες με την προβολή διαλόγων μεταξύ των μελών της φερόμενης ως εγκληματικής οργάνωσης, αλλά και οι κομματικές αλληλοκατηγορίες αναδεικνύουν πάνω απ’ όλα την έλλειψη κοινωνικής υπευθυνότητας από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και μεμονωμένα πρόσωπα. Ίσως, η έλλειψη κοινωνικής υπευθυνότητας να είναι και το μείζον πρόβλημα που ταλανίζει αυτή τη χώρα.
FRESH 24 ON THE GO
Ο ρόλος της ΕΥΠ και η κοινωνική υπευθυνότητα (Άρθρο στο Metropolis Weekend)
Πατριωτικός παρεμβατισμός για μια «χούφτα» ψήφους (Άρθρο στο Metropolis Weekend)
Τον πατριωτικό παρεμβατισμό τον αντιλαμβάνομαι ως κρατικό παρεμβατισμό. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. Και από κρατικό παρεμβατισμό στην Ελλάδα πάμε καλά. Αποτέλεσμα του κρατικού παρεμβατισμού είναι η σημερινή Ελλάδα. Ελλείμματα, φόροι, περισσότεροι φόροι και πάλι φόροι. Γραφειοκρατία και διαφθορά. Αναξιοκρατία και ανεργία. Αναποτελεσματικότητα. Δηλαδή όλα όσα οδήγησαν μια σημαντική μερίδα συμπατριωτών μας στην αποχή στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Όλα όσα οδηγούν ακόμη περισσότερους να αμφισβητούν το σημερινό σύστημα εξουσίας και τα κόμματα που βρίσκονται στο κοινοβούλιο.
Μας λένε ότι πατριωτικός παρεμβατισμός σημαίνει δουλειά στους ανέργους σε στρατιωτικού τύπου ΜΟΜΑ. Όχι δεν μπορεί να είναι αυτό το όραμα για νέους ανθρώπους που θέλουν να διαπρέψουν στον επαγγελματικό, επιχειρηματικό ή επιστημονικό στίβο. Οι νέοι άνεργοι θέλουν περισσότερες ευκαιρίες για πραγματική δουλειά. Θέλουν περισσότερες και καλύτερα αμοιβόμενες θέσεις εργασίας. Αυτό προϋποθέτει ανάπτυξη. Η πραγματική ανάπτυξη προϋποθέτει λιγότερη κρατική παρέμβαση, συνεπώς λιγότερο πατριωτικό παρεμβατισμό και περισσότερη οικονομική ελευθερία.
Όπως επίσης δεν πρόκειται να πεισθεί κανείς που έχει πραγματική ανάγκη ότι κράτος πρόνοιας σημαίνει: δωρεάν τα πρώτα κυβικά μέτρα νερού και τις πρώτες εκατό κιλοβατώρες. Με αυτό τον τρόπο δεν θα καταπολεμηθεί ούτε η φτώχεια, ούτε η δυστυχία. Γιατί, ακολουθεί η επόμενη μέρα, μετά το δωρεάν, που και πάλι θα κοστίσει. Και ο φτωχός πάλι δεν θα έχει να πληρώσει. Άρα, ο στόχος μας δεν θα πρέπει να είναι να συντηρήσουμε τον φτωχό, αλλά πως θα δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες, ώστε ο φτωχός να πάψει να είναι φτωχός.
Το τελευταίο σίγουρα δεν επιτυγχάνεται με «δωρεάν» ατάκες. Το δωρεάν οδηγεί μακροπρόθεσμα σε μεγαλύτερες ταξικές ανισότητες. Το παράδειγμα της εκπαίδευσης είναι χαρακτηριστικό. Δωρεάν Δημόσια Σχολεία – Ιδιωτικά Δημόσια Σχολεία σημειώσατε 2. Οι έχοντες και κατέχοντες στα δεύτερα στέλνουν τα παιδιά τους. Οι μη έχοντες και κατέχοντες πληρώνουν το «βασίλειο των φροντιστηρίων».
Όπως, επίσης δεν πρόκειται να υπάρξει ουσιαστική κοινωνική πολιτική όσο στον δημόσιο βίο κυριαρχούν οι φτηνοί επικοινωνισμοί και τα ανέξοδα τρυκ. Όσες χώρες ξέφυγαν από τη φτώχεια, το πέτυχαν μόνο μέσα από διαδικασίες οικονομικής ελευθερίας. Όσες χώρες ανέβασαν ακόμη περισσότερο το βιοτικό επίπεδο των πολιτών τους, το πέτυχαν πάλι με καθεστώς οικονομικής ελευθερίας και υγιούς ανταγωνισμού της αγοράς.
Συνεπώς, ο πατριωτικός παρεμβατισμός είναι καλός για να κερδίζεις κάποιες ψήφους. Όχι για να βελτιώνεις τη ζωή αυτών που σε ψηφίζουν.
ΥΓ. Για μια «χούφτα» ψήφους, δεν αξίζει να παίζεις με τη δυστυχία κάποιων συνανθρώπων μας.
Το τέλος του επικοινωνισμού και οι νέοι φόροι
Τρεις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές η κυβέρνηση προχώρησε στην λήψη έκτακτων φορολογικών μέτρων με στόχο την τόνωση των εσόδων.
Η λήψη αυτών των μέτρων, «φοροκαταιγίδα» την περιέγραψαν ορισμένοι, φανερώνει δύο πράγματα:
Πρώτον, την σοβαρή έλλειψη ενός πολιτικού επιτελείου που να λειτουργεί με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Εάν υπήρχε, η Νέα Δημοκρατία δεν θα έβγαζε ποτέ τα τηλεοπτικά σποτ με τα περίφημα παπαγαλάκια. Η ανακοίνωση των νέων φόρων από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα όσα διατυμπάνιζαν τα «πράσινα παπαγαλάκια της διαφήμισης», αλλά και την αρνητική διαφήμιση του ΠΑΣΟΚ. Πάνω απ’ όλα έρχονται να διαψεύσουν τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Ελπίζουμε το παραπάνω γεγονός να αποτελέσει και το τέλος του φθηνού επικοινωνισμού και των «έξυπνων ιδεών». Αν μη τι άλλο ας σταθεί η αφορμή να αποκτήσει η επικοινωνία, και η αρνητική, περιεχόμενο.
Δεύτερον, η σκληρότητα των νέων φόρων αποδεικνύει στην πράξη ότι κανείς από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά με την φοροδιαφυγή. Είναι προφανές, και δεν ευθύνεται η σημερινή κυβέρνηση γι’ αυτό, ότι κάτι δεν πάει καλά στον τομέα αυτό. Δεκαετίες ακούμε για την έκταση του φαινόμενου. Όλες αυτές τις δεκαετίες καμία κυβέρνηση δεν έχει εξετάσει γιατί υπάρχει τόσο εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι που οδηγούν τον Έλληνα να κρύβει εισοδήματα ή να μην υποβάλει τον ΦΠΑ; Όπως καμιά κυβέρνηση δεν έχει αντιμετωπίσει το θέμα από μηδενική βάση, γιατί είναι επίσης παραπάνω από προφανές ότι το συγκεκριμένο σύστημα έχει αποτύχει. Και όλες οι κυβερνήσεις επιμένουν στο ίδιο αποτυχημένο σύστημα. Για τους αρμόδιους Υπουργούς είναι πιο εύκολο να επιβάλλουν νέους φόρους, αντί να σκύψουν και να αλλάξουν το υπάρχον σύστημα. Το πρώτο απαιτεί μία εξαγγελία. Το δεύτερο απαιτεί δουλειά και τολμηρές αποφάσεις. Το πρώτο απαιτεί πρόχειρους υπολογισμούς και την επίκληση της αναγκαιότητας. Το δεύτερο απαιτεί να συζητήσουν οι αρμόδιοι Υπουργοί με ειδικούς που έχουν αντιμετωπίσει παρόμοια φαινόμενα στο εξωτερικό και ξέρουν περισσότερα από αυτούς. Αλλά ποιος ξέρει περισσότερα από τους Έλληνες Υπουργούς και πολιτικούς;
