Τελικά η 1η Μαΐου είναι αργία ή απεργία; Η συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων δίνει την απάντηση. Γιατί γυρίζουν οι εργαζόμενοι την πλάτη στις συνδικαλιστικές οργανώσεις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ;
Πριν από ένα μήνα περίπου η εταιρεία Public Issue και η Καθημερινή δημοσίευσαν μια ενδιαφέρουσα έρευνα για τη γνώμη που έχουν οι Έλληνες πολίτες για τα συνδικάτα. Έρευνα στην οποία έχω αναφερθεί και σε πρόσφατο post για το ασφαλιστικό. Έχουμε και λέμε:
Θετική γνώμη για την ΓΣΕΕ έχει το 40% των ερωτηθέντων, αρνητική το 29% και καμία εντύπωση το 27%. Για την ΑΔΕΔΥ θετική γνώμη έχει το 31%, αρνητική το 32% και καμία εντύπωση δεν έχει το 30%.
Στο ερώτημα μία ή πολλές ΓΣΕΕ το 66% απαντά να υπάρχει μία ΓΣΕΕ, αλλά και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι το 26% των ερωτηθέντων υποστηρίζει ότι κάθε παράταξη θα πρέπει να έχει τη δική της Συνομοσπονδία. Στο ερώτημα εάν είναι απαραίτητα τα συνδικάτα το 74% απαντά πως ναι τα χρειάζονται και το 22% ότι δεν τους είναι πια απαραίτητα.
Σε άλλη έρευνα της MRB για τον Ελεύθερο Τύπο, για την οποία επίσης είχε γίνει αναφορά σε παλαιότερο post, το 55,5% των ερωτηθέντων είχε κακή εντύπωση για τη στάση των συνδικάτων στο θέμα του ασφαλιστικού (σχεδόν όση και από τη στάση του ΣΕΒ). Στην ίδια έρευνα το 51,6% πίστευε ότι με τις συντονισμένες απεργιακές κινητοποιήσεις δεν πρόκειται η κυβέρνηση να υποχωρήσει ή να αλλάξει την πλειοψηφία των μέτρων της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης.
Τα ευρήματα και των δύο ερευνών αποτυπώνουν μέρος των διαρθρωτικών προβλημάτων των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Προβλήματα που αφορούν τη δημόσια φυσιογνωμία τους, την αξιοπιστία τους και τον τρόπο δράσης τους. Οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν ελπίζουν πια σε τίποτα από τις υφιστάμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Συνεπώς είναι λογικό να προτιμούν την εξοχή, τα λουλούδια και την κουζίνα της ελληνικής επαρχίας. Τα προβλήματα των συνδικαλιστικών οργανώσεων δεν είναι τωρινά. Οι τάσεις αυτές έχουν καταγραφεί και στο παρελθόν. Απλά οι επικεφαλείς είτε σφυρίζουν αδιάφορα, είτε δεν γνωρίζουν τις πραγματικές ανάγκες αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Ως συνήθως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.
