Αν ήμασταν σοβαρό κράτος και δυναμική κοινωνία

23.3.11

 Στο editorial του τελευταίου τεύχους της Athens Voice, o Φώτης Γεωργελές, γράφει το παράπανό του για την Αθήνα αλλά και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα συνολικά το κράτος.

"Αν ήµασταν σοβαρό κράτος, δυναµική κοινωνία, από τους πρώτους µήνες της οικονοµικής κρίσης, πέρυσι δηλαδή, θα βάζαµε στόχους για τα επόµενα χρόνια. Για µια πόλη που θα υποδέχεται 10 εκατοµµύρια τουρίστες. Όχι στόχους αφηρηµένους, συγκεκριµένα πράγµατα που θα δεσµεύουν το δήµαρχο της πόλης, τους αρµόδιους υπουργούς, τον αρχηγό της Αστυνοµίας, όλους. Θα λέγαµε ότι σε 3 µήνες, στις 17 Ιουνίου, το ιστορικό και εµπορικό κέντρο της πόλης θα έχει γίνει «παιδική χαρά». Το πιο καθαρό, ασφαλές, ζωντανό κέντρο της Ευρώπης. Φωτεινό και ανοιχτό µέρα νύχτα για όλους. Η Κωνσταντινούπολη αυτές τις µέρες διοργανώνει φεστιβάλ τουρισµού και shopping, ένα µήνα µε τα καταστήµατα ανοιχτά 24 ώρες το 24ωρο. Έχουν ξοδέψει 35 εκατοµµύρια για τη διαφήµισή τους και περιµένουν να εισπράξουν 800 από εκατοντάδες χιλιάδες ξένους που θα φτάσουν στην πόλη από την ανατολή, τη Ρωσία και τις άλλες πρώην σοβιετικές δηµοκρατίες, τις αραβικές χώρες, τα Βαλκάνια."

Χωρίς σχέδιο

Σημειώνει ο Γιάννης Πρετεντέρης στα ΝΕΑ: "Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ πολιτική επικεντρώθηκε έως τώρα στην επιµήκυνση της αποπληρωµής του δανείου των 110 δισ. ευρώ ή στη µείωση του επιτοκίου του– προσπάθεια απολύτως κατανοητή, αλλά η οποία απέχειπαρασάγγας από µια συνολικήπροσέγγιση... ∆ιότι ακόµη και να βολέψουµε τα 110 δισ. ευρώ, αποµένουν άλλα (περίπου) 250 δισ. ευρώ, τα οποία κάπως θα πρέπει να βολευτούν και αυτά.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, η απουσία συνολικής πολιτικής αφήνει χώρο στον κάθε περαστικό να πετάει την παρόλα του.

ΟΙ ΠΙΟ ΣΧΕΤΙΚΟΙ έχουν µιλήσει για όλες τις δυνατές µορφές «αναδιάρθρωσης» (δηλαδή, πτώχευσης...) και οι πιο άσχετοι διακινούν τις πιο παράδοξες ιδέες που έχουν (υποτίθεται) εφαρµοστεί «επιτυχώς» σε κάποια αδιανόητη χώρα του Τρίτου Κόσµου – από την «επαναδιαπραγµάτευση» του χρέους έως την «καταγραφή» του...ΤΟ ΡΕΚΟΡ εκκεντρικότητας ανήκει ασφαλώς σε µερίδα της Αριστεράς, η οποία είτε αποφάσισε ότι «δεν υπάρχει χρέος» είτε διακήρυξε ότι «δεν το αναγνωρίζει»...

Ρήγματα με αφορμή την Λιβυή

Εύστοχα ο Άγγελος Στάγκος στην Καθημερινή περιγράφει τα ρήγματα στη διεθνή σκηνή με αφορμή την κατάσταση στη Λιβύη:

" H αναταραχή πρόσφερε την ευκαιρία στον Σαρκοζί να προσπαθήσει να βάλει πόδι στη Λιβύη, με την οποία είχε κάποιες προνομιακές σχέσεις η Ιταλία ώς τώρα. Η χώρα έχει εκτεταμένα παράλια στη Μεσόγειο και συνορεύει, μεταξύ άλλων, με την Τυνησία, την Αλγερία, το Τσαντ και τον Νίγηρα, κράτη με… γαλλική «κουλτούρα». Το ερώτημα είναι αν η Ουάσιγκτον έχει αποδεχθεί ότι τα συμφέροντα της Δύσης στη Μεσόγειο θα τα διαφαντεύει η Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, εκπροσωπεί η Γαλλία την Ευρωπαϊκή Ενωση σε αυτό το παιχνίδι και το αποδέχεται η Γερμανία; Γιατί έχουμε δει τη Μέρκελ στο πρόσφατο παρελθόν να επισκέπτεται την Κύπρο και στο θέμα της Λιβύης πρώτα να θυμώνει με την πρωτοβουλία του Σαρκοζί να αναγνωρίσει πολύ σύντομα τους στασιαστές και στη συνέχεια να παίρνει εμφανείς αποστάσεις από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ενδεχομένως, λοιπόν, να έχει δημιουργηθεί ένα ρήγμα εκεί.
Το δεύτερο ρήγμα προέρχεται από την Τουρκία, που και αυτή έχει βλέψεις ηγετικής δύναμης στη Μεσόγειο, αλλά με στρατηγική απόκτηση επιρροής στα μουσουλμανικά κράτη. Η Αγκυρα επιδιώκει να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των αραβικών μουσουλμανικών κρατών στην περιοχή, είτε έχοντας αντιληφθεί ότι δεν πρόκειται να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είτε και για τον αντίθετο λόγο. Να γίνει δηλαδή δεκτή ως εκπρόσωπος και γέφυρα με τις μουσουλμανικές χώρες. Προς το παρόν, πάντως, προκαλεί αναταραχή στο ΝΑΤΟ, εκφράζοντας την αντίθεσή της στο εύρος της στρατιωτικής επέμβασης.
Ωστόσο, η πιο απροσδόκητη εξέλιξη σημειώθηκε στη Ρωσία. Με τον Πούτιν να παίρνει αποστάσεις από τη στάση της Μόσχας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου σιωπηρά αποδέχτηκε τη στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη και τον Μενβέντεφ να χαρακτηρίζει απαράδεκτη τη δήλωσή του ότι θυμίζει σταυροφορία (άρα σύγκρουση πολιτισμών). Είναι φανερό ότι οι δύο άντρες βρίσκονται πλέον σε συγκρουσιακή πορεία, με τον Πούτιν να θέλει προνομιακές σχέσεις με ορισμένες χώρες της Δύσης, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, αλλά και διατήρηση των σχέσεων με τον μουσουλμανικό κόσμο και τον Μεντβέντεφ να προτιμά την ένταξη της Ρωσίας στο στρατόπεδο της Δύσης."