Τι θα μπορούσαν να μάθουν οι υποψήφιοι πρόεδροι της ΝΔ, από την διαδικασία εκλογής προέδρου στο ΠΑΣΟΚ

Η Νέα Δημοκρατία σήμερα αντιμετωπίζει μια κρίση την οποία πέρασε και το ΠΑΣΟΚ πριν από δύο χρόνια. Τότε και το ΠΑΣΟΚ είχε βρεθεί στα χαμηλότερα ποσοστά του από το 1981. Βέβαια δεν είχε χάσει με διαφορά 10 και πλέον μονάδων και το ποσοστό του δεν είχε φτάσει κάτι παραπάνω από 33%.Ωστόσο είναι χρήσιμο μια αναδρομή στο τι είχε συμβεί τότε και τι μπορούν να διδαχθούν από τη διαδικασία εκλογής αρχηγού οι σημερινοί υποψήφιοι πρόεδροι της ΝΔ.

Καταρχήν σε post εκείνης της εποχής έγραφα ότι "όλοι μας θέλουμε να ελπίζουμε ότι το ίδιο μοντέλο εσωκομματικής δημοκρατίας θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα κόμματα. Εάν θέλετε δεν έχουν πια περιθώρια να μην το ακολουθήσουν". Τελικά όλοι οι υποψήφιοι της ΝΔ φαίνεται να έχουν αποδεχθεί την εκλογή από τη βάση, χωρίς ωστόσο να έχουν αποσαφηνιστεί οι όροι. Σίγουρα είναι ένα θετικό βήμα εκδημοκρατισμού για ένα συντηρητικό κόμμα που αντιμετώπιζε με επιφυλάξεις το άνοιγμα στην κοινωνία στην αρχική φάση της διαδικασίας νέου προέδρου.

Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά τις δημοσκοπήσεις οι οποίες φαντάζομαι θα αρχίσουν να δημοσιεύονται το επόμενο χρονικό διάστημα. Τότε σε τρεις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν την επομένη των εκλογών, ο Ευάγγελος Βενιζέλος προηγούνταν κατά κράτος του Γιώργου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα:
Σε έρευνα της GPO άνω του 70% των ερωτηθέντων εκτιμούσε ότι το ΠΑΣΟΚ θα είχε καλύτερο αποτέλεσμα με αρχηγό τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το 55,9% έλεγε «ναι/μάλλον ναι» σε μια νέα υποψηφιότητα Παπανδρέου και το 43,5% «όχι/μάλλον όχι». Στο ερώτημα για το «ποιός είναι καταλληλότερος για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ μεταξύ των Γ.Παπανδρέου και Ευ.Βενιζέλου;», η διαφορά ήταν συντριπτική υπέρ του κ. Βενιζέλου, 62,1% έναντι 25,7%.

Σε έρευνα της εταιρείας ALCO, στο ερώτημα ποιος είναι ο πλέον κατάλληλος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ», το 45% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ θεωρούσαν καταλληλότερο τον Ευάγγελο Βενιζέλο, το 20% τον Γ.Παπανδρέου και το 4% την Αννα Διαμαντοπούλου.

Σε τρίτη έρευνα της Metron Analysis στο ερώτημα «ποιος πιστεύετε ότι μπορεί να οδηγήσει σε νίκη το ΠΑΣΟΚ;», το 53% των ερωτηθέντων απαντούσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, το 9% ο κ. Παπανδρέου, το 2% η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Σημίτης, ενώ ένα ποσοστό 19% απαντούσε «κανένας». Σε ερώτημα της ίδιας έρευνας για το ποιον προτιμούσαν μεταξύ των Γ.Παπανδρέου και Ευάγγελου Βενιζέλου, το 65% απαντούσε τον δεύτερο, ενώ το 20% προτιμούσε τον Γ.Παπανδρέου. Ένα ποσοστό 12% απαντούσε «κανέναν από τους δύο».

Ένα μήνα αργότερα σε έρευνα της GPO ο Γιώργος Παπανδρέου προηγούνταν στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που δήλωναν ότι θα συμμετείχαν στις εκλογές της 11ης Νοεμβρίου με 49,8%, ο κ. Βενιζέλος συγκέντρωνε ποσοστό 43,1% και ο κ. Σκανδαλίδης 4%, ενώ το 3,1% των ερωτηθέντων δεν απαντούσε.

Αντίστοιχα σε έρευνα της ALCO, ο Γ.Παπανδρέου προηγούνταν με 48,3%, ο Ευ.Βενιζέλος ακολουθούσε με 39,6%, ο Κ.Σκανδαλίδης αποσπούσε το 5,5% και το 6,6% δεν απαντούσε.

Τέλος σε δημοσκόπηση της Metron Analysis o Γιώργος Παπανδρέου στο ερώτημα «ποιον από τους τρεις προτιμάτε για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ» συγκέντρωνε το 49%, ο κ. Βενιζέλος το 41%, ο κ. Σκανδαλίδης το 7%, ενώ το 2% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δεν επιθυμούσε για την αρχηγία κανέναν από τους τρεις και το 1% δεν απαντούσε.

Τελικά, ο Γιώργος Παπανδρέου ανέτρεψε τις αρχικές εκτιμήσεις και κέρδισε τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Το πως κατάφερε τη μεγάλη ανατροπή διαβάστε το post: "Ο Γιώργος Παπανδρέου και η μεγάλη ανατροπή".

Οι μέρες που πέρασαν, οι μέρες που ακολουθούν

Πολλοί θα καταλάβατε ότι για επαγγελματικούς λόγους δεν υπήρχε ο χρόνος να γράφω στο Blog. Οι εκλογές τελείωσαν και με ψυχραιμία μπορεί να γίνει μια αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και της επόμενης ημέρας για ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ από το 2007 και έπειτα έκαναν ελάχιστα λάθη.Όχι μόνο δεν έκαναν λάθη αλλά εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες της Νέας Δημοκρατίας. Η προεκλογική του καμπάνια εξαιρετική και πλήρως στοχοθετημένη στην οικονομία. Εκεί δηλαδή που κρίνονται οι εκλογικές αναμετρήσεις. Σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης για την ελληνική οικονομία ήταν σίγουρο ότι θα κέρδιζε. Εξαιρετικό, επίσης, το τηλεοπτικό σποτ Πάμε!Έκανε όντως τη διαφορά από κάθε άποψη και πρόσθεσε στον Παπανδρέου ότι του έλειπε την κατάλληλη στιγμή.



Εξέπληξε η διαφορά των 10 και πλέον μονάδων. Ίσως να μην αποτελεί και τόσο μεγάλη έκπληξη εάν δούμε τι συνέβαινε στην άλλη πλευρά της όχθης, τη Νέα Δημοκρατία:

Στο ξεκίνημα της προεκλογικής εκστρατείας η Νέα Δημοκρατία επέλεξε να αναδείξει ως θέματα της εκλογικής της ατζέντας τα σκάνδαλα για την οποία κατηγορούνταν. Η επιχείρηση «καθαρά ψηφοδέλτια» τις στέρησε πολύτιμο χρόνο και έφερε στην επιφάνεια θέματα που δεν την ευνοούσαν. Επέτεινε τη σύγχυση για το ρόλο στελεχών της και με τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε ο αποκλεισμός τους, από τις λίστες επιβεβαίωνε τα όσα ισχυριζόταν η αντιπολίτευση στο παρελθόν. Με λίγα λόγια η Νέα Δημοκρατία εγκλωβίστηκε από μόνη της σε ένα βαλτώδες τοπίο.

Το δεύτερο λάθος ήταν ότι υποτίμησε τη νοημοσύνη του νεοδημοκράτη ψηφοφόρου. Αυτός με σαφή τρόπο έστειλε ένα μήνυμα στις ευρωεκλογές. Τελικά το μήνυμα είτε δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη, είτε δεν ελήφθη ποτέ. Μάλλον πρέπει να συνέβη το δεύτερο, εάν δούμε ότι κατά την τελευταία φάση της προεκλογικής εκστρατείας δεν κατεβλήθη ούτε μια προσπάθεια συσπείρωσης των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων, έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο.

Το τρίτο λάθος ήταν ότι υπερεκτιμήθηκαν οι δυνατότητες του Κώστα Καραμανλή. Όλες οι ποιοτικές και ποσοτικές έρευνες έδειχναν ότι ο Κώστα Καραμανλής του 2009 δεν είχε καμία σχέση με τον Καραμανλή του 2004 ακόμη και του 2007. Η ατολμία και η έλλειψη γρήγορων αντανακλαστικών ήταν κυρίαρχα ευρήματα των ερευνών του τελευταίου χρόνου. Ο ίδιος και προς τιμήν του δέχθηκε να πάρει όλο το παιχνίδι πάνω του. Σίγουρα ήταν μια πράξη ηρωικής αυτοθυσίας, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ήταν και η ενδεδειγμένη κίνηση για εκλογική επιτυχία.

Το τέταρτο λάθος ήταν ο τρόπος με την οποίο διατυπώθηκαν οι αλήθειες για την οικονομία. Ουσιαστικά ομολογούσαν την αποτυχία της πεντάχρονης και πλέον οικονομικής πολιτικής της απερχόμενης κυβέρνησης. Και αυτό γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας δεν οφείλονται στη διεθνή οικονομική κρίση, αλλά στον τρόπο διάρθρωσή της.

Το πέμπτο και σοβαρότερο λάθος ήταν η προκήρυξη των πρόωρων εκλογών. Οι ψηφοφόροι και πολύ περισσότερο οι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι δεν κατάλαβαν ποτέ το δια ταύτα των εκλογών. Και εάν δεν μπορείς να πείσεις τους ψηφοφόρους σου για την αναγκαιότητα προσφυγής στις κάλπες σου, μη περιμένεις να επικροτήσουν την κίνησή σου οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι.

Τώρα στην επόμενη ημέρα:
Ο Παπανδρέου σχημάτισε μια νέα, φρέσκια κυβέρνηση με πρόσωπα όχι ιδιαίτερα γνωστά στο ευρύ κοινό, πολλά εκ των οποίων εκλέγονται και για πρώτη φορά. Καλή κίνηση που τον διαφοροποιεί με τον προκάτοχό του ο οποίος δίσταζε να δοκιμάσει νεοεκλεγέντες βουλευτές και γενικά νέα πρόσωπα. Στα θετικά η δημιουργία Υπουργείου Περιβάλλοντος (αλήθεια τι θα κόστιζε στη Νέα Δημοκρατία να το είχε κάνει εκείνη πρώτη;), η δημιουργία ενός ενιαίου υπουργείου που να αφορά την προστασία του πολίτη (η ασφάλεια είναι από τα πρώτα θέματα ενδιαφέροντος του πολίτη) και η συγχώνευση του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών με αυτό των Δημοσίων Έργων. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει τουλάχιστον να έχει πιάσει το σφυγμό της εποχής. Η αποτελεσματικότητά του θα φανεί στο μέλλον.

Για τη Νέα Δημοκρατία η επόμενη ημέρα είναι εξαιρετικά δύσκολη. Κινείται ακόμη με τους ίδιους αργούς ρυθμούς που κινούνταν και όσο ήταν κυβέρνηση σε μία εποχή όπου η κοινωνία απαιτεί ταχύτητα. Στη φάση αυτή η εκλογή από τη βάση της Νέας Δημοκρατίας θα αποτελούσε ένα βήμα εκσυγχρονισμού του κόμματος, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ. Η αφετηρία της αλλαγής του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ ήταν ακριβώς ο αδιαμφισβήτητος τρόπος εκλογής του. Εάν η Νέα Δημοκρατία δεν το κάνει δύσκολα θα ξεπεράσει την εσωστρέφεια που θα δημιουργήσει η εκλογή ενός προέδρου από μηχανισμούς συμφερόντων και οι οποίοι από την επομένη θα είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν. Οι οργανωμένοι οπαδοί των ομάδων σίγουρα έχουν να διδάξουν πολλά με την αμφισβήτηση των προπονητών στην πρώτη ήττα.

Ο μεγαλύτερος όμως κίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία είναι να θεωρηθεί ένα κόμμα που δεν μπορεί να κινηθεί στην εποχή της. Η προώθηση θεσμικών αλλαγών από το ΠΑΣΟΚ (οι οποίες και δεν κοστίζουν), σε συνδυασμό με την έλλειψη τολμηρών αλλαγών από τη Νέα Δημοκρατία θα στερήσουν το πλεονέκτημα του εκσυγχρονισμού από τη δεύτερη. Όπως ακριβώς συνέβη και με την περίπτωση Έβερτ και Σημίτη πριν από μια δεκαετία. Μία δεκαετία καταστροφική για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κάντο όπως ο Χαρδαλιάς Νο2!

Είναι η δεύτερη φορά που μέσω του Blog θα αναφερθώ στον Δήμαρχο Βύρωνα Νίκο Χαρδαλιά. Η πρώτη αναφορά αφορούσε τη μεγαλύτερη πράσινη διαδρομή στην Ευρώπη, ένα έργο εντυπωσιακό και μοναδικό για τα δεδομένα της ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αφορμή για τη δεύτερη αναφορά, η μαχητική και ασυμβίβαστη στάση που κράτησε στο θέμα της κατασκευής 36 κατοικιών από το ΓΕΑ στη Β’ Ζώνη Υμηττού, και η σύγκρουσή του με την ηγεσία των Ενόπλων δυνάμεων, αλλά και συζητήσεις τις οποίες είχα τις τελευταίες εβδομάδες με Δημάρχους αλλά και υποψηφίους ενόψει των Δημοτικών Εκλογών της επόμενης χρονιάς.
Θα ξεκινήσω από τη δεύτερη αφορμή. Οι περισσότεροι από τους υποψηφίους αναρωτιόταν στις συζητήσεις εάν θα έπρεπε να έχουν το κομματικό χρίσμα. Η απάντηση μου είναι ξεκάθαρη και αρνητική. Όσες έρευνες έχω μελετήσει σε επίπεδο Δήμων, η ιεράρχηση του κομματικού χρίσματος, ως κριτήριο ψήφου είναι σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο. Τους αναφέρω ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Δήμαρχο Βύρωνα. Μη έχοντας καμία κομματική στήριξη, παρόλο που ιδεολογικά προέρχεται από τον φιλελεύθερο χώρο, συνεπώς και καμία δέσμευση κατάφερε να δημιουργήσει μια πραγματικά ανεξάρτητη παράταξη και να κερδίσει δυο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Και στις δύο του θητείες χρησιμοποίησε ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά, τόσο στην διοίκηση του Δήμου, όσο και στο επιτελείο του από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, με μόνο γνώμονα την σοβαρότητα , την αποτελεσματικότητα αλλά και το ήθος που τους διακατείχε.
Η μη δέσμευση του σε κανένα κόμμα τον κατέστησε έναν επίσης ανεξάρτητο δήμαρχο που διεκδικεί για την πόλη του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μαχητική του αντίσταση στην απόπειρα κατασκευής 36 κατοικιών από το ΓΕΑ στη Β’ Ζώνη του Υμηττού. Ως Πρόεδρος του ΣΠΑΥ έφθασε στο σημείο να καταγγείλει δημόσια και απερίφραστα το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, να ζητήσει την παρέμβαση του Εισαγγελέα, να καταθέσει μηνυτήρια αναφορά και να αναγκάσει τη δικαιοσύνη και όλο το Πανελλήνιο να ασχοληθεί με το θέμα. Ανάλογη μαχητική και υπερκομματική στάση είχε κρατήσει στο παρελθόν όσον αφορά το Συνοδικό Μέγαρο και τα σχέδια της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά και πιο πρόσφατα στο Προεδρικό Διάταγμα του ΥΠΕΧΩΔΕ για τον Υμηττό.
Την ίδια περίοδο με μεθοδικές κινήσεις, παρεμβάσεις και πάνω από όλα μελέτες αρκετών χρόνων, πέτυχε την οριστική ένταξη του Βύρωνα στο δίκτυο επεκτάσεων του ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, με δική του γραμμή(Γ5) και σύνδεση με τα Δυτικά προάστια, δημιούργησε και ίδρυσε το πρώτο Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου σε όλη την Ελλάδα, με απίστευτα αποτελέσματα την τελευταία πενταετία που λειτουργεί, λειτούργησε το πρώτο εναλλακτικό δημόσιο σύστημα ανακύκλωσης στην χώρα, κόντρα στην λογική των μπλέ κάδων, και τέλος έχει τον Δήμο του στην κορυφή των απορροφήσεων κονδυλίων από την Ε.Ε και από όλα τα χρηματοδοτικά πρωτόκολλα σε όλο το Λεκανοπέδιο!

Όσοι από τους νέους υποψηφίους Δημάρχους, και ίσως κάποιο από τους εν ενεργεία, θέλουν να ακολουθήσουν ένα πετυχημένο case study δεν έχουν παρά να μελετήσουν αυτό του Βύρωνα, όπου η τεχνοκρατική αντίληψη και η γνώση , η σκληρή καθημερινή δουλειά , η απλότητα του χαρακτήρα και η ασυμβίβαστη πορεία συστήνουν τους άξονες ενός μικρού αυτοδιοικητικού θαύματος! Συνεπώς, κάντο όπως ο Χαρδαλιάς Νο 2!

Ο ρόλος της ΕΥΠ και η κοινωνική υπευθυνότητα (Άρθρο στο Metropolis Weekend)

Αναμφισβήτητα ο πιο γνωστός πράκτορας στον κόσμο είναι ο James Bond. Ο χαρακτήρας του δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Ian Fleming το 1953, εμφανιζόμενος για πρώτη φορά στη νουβέλα Casino Royale. Ακολούθησαν αρκετά βιβλία με πρωταγωνιστή τον πράκτορα των Μυστικών Υπηρεσιών της Μεγάλης Βρετανίας και ακόμη περισσότερες ταινίες που σπάνε ταμεία έως τις μέρες μας. Το γόητρο του James Bond παραμένει άτρωτο και αυτό οφείλεται στην αποτελεσματικότητα που τον διακρίνει σε κάθε αποστολή που του ανατίθεται.

Αυτά συμβαίνουν στις νουβέλες και στις κινηματογραφικές ταινίες. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και πιο σκληρή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη συμβολή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην εξάρθρωση μιας οργάνωσης, η οποία κατηγορείται για εγκληματική δράση. Λίγες ημέρες μετά την επιτυχία αντικαθίσταται ο επικεφαλής της ΕΥΠ, αφού προηγουμένως και δημόσια είχαν εκφραστεί ευχαριστίες για τη συμβολή της υπηρεσίας της οποίας προΐστατο. Το τι πραγματικά συνέβη δε θα το μάθουμε ποτέ και έτσι είναι το σωστό.

Ανεξάρτητα από την ορθότητα της αποπομπής, τίθεται ένα ερώτημα. Τι είδους υπηρεσίες εθνικής ασφάλειας θέλουμε; Σε αυτό το ερώτημα δεν έχει δοθεί ολοκληρωμένη απάντηση από καμμία κυβέρνηση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο εκάστοτε Πρόεδρος ξεκινά την ημέρα του με θέματα που αφορούν την εθνική ασφάλεια. Ακόμη και στο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την ημέρα εκλογής, έως την ημέρα που αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος λαμβάνει την ίδια ενημέρωση με τον αποχωρούντα Πρόεδρο.

Θα έλεγα ότι βασική αποστολή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών πρέπει να είναι η συλλογή και ανάλυση πληροφοριών προκειμένου τα ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης να λάβουν τις σωστές αποφάσεις για θέματα εθνικής ασφάλειας. Με την προϋπόθεση ότι η δράση της δεν πρέπει να αφορά το εσωτερικό της χώρας, αλλά το εξωτερικό. Η δράση της ΕΥΠ στο εσωτερικό της χώρας έχει ως αποτέλεσμα να γίνεται αντικείμενο κομματικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Με αυτόν τον τρόπο ακυρώνεται η αποστολή της και αμαυρώνεται η δημόσια εικόνα της.

Περισσότερο, πληροφορίες που άπτονται ζητημάτων εθνικής ασφάλειας δεν μπορούν να γίνονται αντικείμενο ανάλυσης και σχολιασμού στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τα όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες με την προβολή διαλόγων μεταξύ των μελών της φερόμενης ως εγκληματικής οργάνωσης, αλλά και οι κομματικές αλληλοκατηγορίες αναδεικνύουν πάνω απ’ όλα την έλλειψη κοινωνικής υπευθυνότητας από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και μεμονωμένα πρόσωπα. Ίσως, η έλλειψη κοινωνικής υπευθυνότητας να είναι και το μείζον πρόβλημα που ταλανίζει αυτή τη χώρα.

Πατριωτικός παρεμβατισμός για μια «χούφτα» ψήφους (Άρθρο στο Metropolis Weekend)

Τον πατριωτικό παρεμβατισμό τον αντιλαμβάνομαι ως κρατικό παρεμβατισμό. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. Και από κρατικό παρεμβατισμό στην Ελλάδα πάμε καλά. Αποτέλεσμα του κρατικού παρεμβατισμού είναι η σημερινή Ελλάδα. Ελλείμματα, φόροι, περισσότεροι φόροι και πάλι φόροι. Γραφειοκρατία και διαφθορά. Αναξιοκρατία και ανεργία. Αναποτελεσματικότητα. Δηλαδή όλα όσα οδήγησαν μια σημαντική μερίδα συμπατριωτών μας στην αποχή στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Όλα όσα οδηγούν ακόμη περισσότερους να αμφισβητούν το σημερινό σύστημα εξουσίας και τα κόμματα που βρίσκονται στο κοινοβούλιο.

Μας λένε ότι πατριωτικός παρεμβατισμός σημαίνει δουλειά στους ανέργους σε στρατιωτικού τύπου ΜΟΜΑ. Όχι δεν μπορεί να είναι αυτό το όραμα για νέους ανθρώπους που θέλουν να διαπρέψουν στον επαγγελματικό, επιχειρηματικό ή επιστημονικό στίβο. Οι νέοι άνεργοι θέλουν περισσότερες ευκαιρίες για πραγματική δουλειά. Θέλουν περισσότερες και καλύτερα αμοιβόμενες θέσεις εργασίας. Αυτό προϋποθέτει ανάπτυξη. Η πραγματική ανάπτυξη προϋποθέτει λιγότερη κρατική παρέμβαση, συνεπώς λιγότερο πατριωτικό παρεμβατισμό και περισσότερη οικονομική ελευθερία.

Όπως επίσης δεν πρόκειται να πεισθεί κανείς που έχει πραγματική ανάγκη ότι κράτος πρόνοιας σημαίνει: δωρεάν τα πρώτα κυβικά μέτρα νερού και τις πρώτες εκατό κιλοβατώρες. Με αυτό τον τρόπο δεν θα καταπολεμηθεί ούτε η φτώχεια, ούτε η δυστυχία. Γιατί, ακολουθεί η επόμενη μέρα, μετά το δωρεάν, που και πάλι θα κοστίσει. Και ο φτωχός πάλι δεν θα έχει να πληρώσει. Άρα, ο στόχος μας δεν θα πρέπει να είναι να συντηρήσουμε τον φτωχό, αλλά πως θα δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες, ώστε ο φτωχός να πάψει να είναι φτωχός.

Το τελευταίο σίγουρα δεν επιτυγχάνεται με «δωρεάν» ατάκες. Το δωρεάν οδηγεί μακροπρόθεσμα σε μεγαλύτερες ταξικές ανισότητες. Το παράδειγμα της εκπαίδευσης είναι χαρακτηριστικό. Δωρεάν Δημόσια Σχολεία – Ιδιωτικά Δημόσια Σχολεία σημειώσατε 2. Οι έχοντες και κατέχοντες στα δεύτερα στέλνουν τα παιδιά τους. Οι μη έχοντες και κατέχοντες πληρώνουν το «βασίλειο των φροντιστηρίων».

Όπως, επίσης δεν πρόκειται να υπάρξει ουσιαστική κοινωνική πολιτική όσο στον δημόσιο βίο κυριαρχούν οι φτηνοί επικοινωνισμοί και τα ανέξοδα τρυκ. Όσες χώρες ξέφυγαν από τη φτώχεια, το πέτυχαν μόνο μέσα από διαδικασίες οικονομικής ελευθερίας. Όσες χώρες ανέβασαν ακόμη περισσότερο το βιοτικό επίπεδο των πολιτών τους, το πέτυχαν πάλι με καθεστώς οικονομικής ελευθερίας και υγιούς ανταγωνισμού της αγοράς.

Συνεπώς, ο πατριωτικός παρεμβατισμός είναι καλός για να κερδίζεις κάποιες ψήφους. Όχι για να βελτιώνεις τη ζωή αυτών που σε ψηφίζουν.

ΥΓ. Για μια «χούφτα» ψήφους, δεν αξίζει να παίζεις με τη δυστυχία κάποιων συνανθρώπων μας.

Το τέλος του επικοινωνισμού και οι νέοι φόροι

Τρεις εβδομάδες μετά τις ευρωεκλογές η κυβέρνηση προχώρησε στην λήψη έκτακτων φορολογικών μέτρων με στόχο την τόνωση των εσόδων.
Η λήψη αυτών των μέτρων, «φοροκαταιγίδα» την περιέγραψαν ορισμένοι, φανερώνει δύο πράγματα:
Πρώτον, την σοβαρή έλλειψη ενός πολιτικού επιτελείου που να λειτουργεί με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Εάν υπήρχε, η Νέα Δημοκρατία δεν θα έβγαζε ποτέ τα τηλεοπτικά σποτ με τα περίφημα παπαγαλάκια. Η ανακοίνωση των νέων φόρων από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα όσα διατυμπάνιζαν τα «πράσινα παπαγαλάκια της διαφήμισης», αλλά και την αρνητική διαφήμιση του ΠΑΣΟΚ. Πάνω απ’ όλα έρχονται να διαψεύσουν τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Ελπίζουμε το παραπάνω γεγονός να αποτελέσει και το τέλος του φθηνού επικοινωνισμού και των «έξυπνων ιδεών». Αν μη τι άλλο ας σταθεί η αφορμή να αποκτήσει η επικοινωνία, και η αρνητική, περιεχόμενο.





Δεύτερον, η σκληρότητα των νέων φόρων αποδεικνύει στην πράξη ότι κανείς από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά με την φοροδιαφυγή. Είναι προφανές, και δεν ευθύνεται η σημερινή κυβέρνηση γι’ αυτό, ότι κάτι δεν πάει καλά στον τομέα αυτό. Δεκαετίες ακούμε για την έκταση του φαινόμενου. Όλες αυτές τις δεκαετίες καμία κυβέρνηση δεν έχει εξετάσει γιατί υπάρχει τόσο εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι που οδηγούν τον Έλληνα να κρύβει εισοδήματα ή να μην υποβάλει τον ΦΠΑ; Όπως καμιά κυβέρνηση δεν έχει αντιμετωπίσει το θέμα από μηδενική βάση, γιατί είναι επίσης παραπάνω από προφανές ότι το συγκεκριμένο σύστημα έχει αποτύχει. Και όλες οι κυβερνήσεις επιμένουν στο ίδιο αποτυχημένο σύστημα. Για τους αρμόδιους Υπουργούς είναι πιο εύκολο να επιβάλλουν νέους φόρους, αντί να σκύψουν και να αλλάξουν το υπάρχον σύστημα. Το πρώτο απαιτεί μία εξαγγελία. Το δεύτερο απαιτεί δουλειά και τολμηρές αποφάσεις. Το πρώτο απαιτεί πρόχειρους υπολογισμούς και την επίκληση της αναγκαιότητας. Το δεύτερο απαιτεί να συζητήσουν οι αρμόδιοι Υπουργοί με ειδικούς που έχουν αντιμετωπίσει παρόμοια φαινόμενα στο εξωτερικό και ξέρουν περισσότερα από αυτούς. Αλλά ποιος ξέρει περισσότερα από τους Έλληνες Υπουργούς και πολιτικούς;