Στις Κυπριακές Βουλευτικές Εκλογές του 2006 είχα την τύχη να εργαστώ για λογαριασμό του Δημοκρατικού Συναγερμού στην κρισιμότερη ίσως εκλογική του μάχη. Δύο χρόνια μετά το δημοψήφισμα, με νωπές ακόμη τις αναμνήσεις και με δυο κόμματα να προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα του (ΕΥΡΩΚΟ και ΕΥΡΩΔΗ), ο Δημοκρατικός Συναγερμός καλούνταν να κοιτάξει μπροστά και να ξεπεράσει τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί.
Το αποτέλεσμα των Βουλευτικών εκλογών τον Μάιο του 2006 ήταν οριακό. Τόσο όσο και αυτό του πρώτου γύρου των Προεδρικών εκλογών. Ενός πρώτου γύρου που καταρχήν σήμανε τον αποκλεισμό από τον δεύτερο γύρο του νυν Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου. Σε αντίθεση με τα όσα ειπώθηκαν και θα γραφούν αύριο στις ελληνικές εφημερίδες δεν αποτελεί, τουλάχιστον για εμένα, έκπληξη πρώτου μεγέθους. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος επένδυσε όλη την προεκλογική εκστρατεία στο ΟΧΙ που είχε διατυπώσει στο Σχέδιο Αναν. Το λάθος του είναι ότι πίστεψε, το άσχημο είναι ότι το πιστεύουν και πολλοί στην Ελλάδα, ότι οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν το συγκεκριμένο σχέδιο, εξαιτίας της στάσης που κράτησε την εποχή εκείνη ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αυτό που έμαθα εργαζόμενος επί τέσσερις μήνες στην Κύπρο σε μια τεταμένη πολιτική περίοδο, συζητώντας με πολιτικούς και κυρίως με την κοινωνία, μελετώντας τις δημοσκοπήσεις αλλά και τις τοποθετήσεις του πολιτικού προσωπικού είναι ότι το Κυπριακό είναι ένα πρόβλημα πιο σύνθετο από όσο το βλέπουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα. Δεν άσπρο ή μαύρο. ΝΑΙ ή ΌΧΙ. Δεν είναι μόνο πολιτικό, αλλά κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα. Συνεπώς, η στάση των Ελληνοκυπρίων στο δημοψήφισμα του 2004 θα πρέπει να εξετασθεί και από αυτές τις οπτικές γωνίες. Όπως η αλήθεια είναι ότι το Σχέδιο Αναν είχε απορριφθεί από τους Ελληνοκύπριους πολύ πριν ο Τάσσος Παπαδόπουλος πει το ΟΧΙ. Και είμαι σίγουρος ότι ακόμη και ΝΑΙ να έλεγε, οι Ελληνοκύπριοι δεν θα άλλαζαν στάση.
Όσον αφορά τον δεύτερο γύρο, η μάχη θα είναι σκληρή και αμφίρροπη. Το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο και κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Ένας παραδοσιακός συντηρητικός πολιτικός, ο Ιωάννης Κασουλίδης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον Δημήτρη Χριστόφια, ηγέτη του ΑΚΕΛ που ακόμη έχει ως σύμβολο του το σφυροδρέπανο. Με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες είτε εκλεγεί ο ένας, είτε ο άλλος θα πρέπει, εκτός της αντιμετώπισης των προβλημάτων της εσωτερικής διακυβέρνησης, να λύσει τον γόρδιο δεσμό: Λύση του Κυπριακού, η οποία εκτός από βιώσιμη, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνει αποδεκτή από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους.
