Σκοπιανό και Κυπριακό. Είναι πραγματικά απίστευτο το πώς σε αυτή τη χώρα καταφέρνουμε να διαιωνίζονται τα προβλήματα που σχετίζονται με τα εθνικά μας θέματα. Σχεδόν μια δεκαπενταετία μας ταλαιπωρεί το πως θα ονομασθεί η γειτονική μας χώρα. Σήμερα έχουμε φθάσει στο σημείο να θεωρούμε κάθε προηγούμενη πρόταση ως καλύτερη. Κάτι ανάλογο έχει συμβεί και με το Κυπριακό. Ανάλογη είναι η πορεία και άλλων θεμάτων που μπορεί να μην έχουν σχέση με την εξωτερική πολιτική, αλλά την εσωτερική. Παράδειγμα, το ασφαλιστικό, οι αποκρατικοποιήσεις, η απελευθέρωση των αγορών. Όντως τυχαία (;) αντιδρούν οι ίδιοι πολιτικοί, οι ίδιοι δημοσιογράφοι, οι ίδιες ομάδες συμφερόντων. Μια σύμπτωση, ίσως δεν λέει τίποτα. Όταν οι συμπτώσεις αρχίζουν να πληθαίνουν τότε κάτι δε πάει καλά
Για να επιστρέψω στο ζήτημα της ονομασίας της FYROM αυτή την ώρα η Ελλάδα δίνει μια διαπραγματευτική μάχη. Για τα αυτονόητα; Για τα αυτονόητα είναι η αλήθεια. Τα λάθη του παρελθόντος εκεί μας έχουν οδηγήσει. Αυτή τη στιγμή όμως δεν πρέπει να κάνουμε τα ίδια λάθη. Όσοι ετοιμάζουν δυναμικά συλλαλητήρια, ας κάνουν μια δεύτερη σκέψη. Αναφαίρετο δικαίωμα τους να τα πραγματοποιήσουν, αλλά ας σκεφθούν αν πράγματι προσφέρουν και σε τι; Όσοι πολιτικοί είναι έτοιμοι για τηλεοπτικές μάχες και κορώνες «για μια χούφτα ψήφους» ας βάλουν το χέρι στην καρδιά και ας σκεφθούν αν αξίζεις να κερδίζεις ποσοστά στο όνομα των εθνικών μας συμφερόντων. Τέλος, όσοι με ευκολία αποδώσουν στους εαυτούς τους τον όρο του «πατριώτη» και σε κάποιους άλλους τον όρο του «προδότη» ας κοιτάξουν την ελληνική σημαία και ας αναρωτηθούν τι έχει κερδίσει η Ελλάδα από διχασμούς.
Αυτές είναι μερικές σκέψεις τις οποίες γράφω μεν τώρα, αλλά τις έκανα λίγους μήνες νωρίτερα επισκεπτόμενος τη Βεργίνα και θαυμάζοντας το μεγαλείο ενός πολιτισμού που ακόμη και σήμερα συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Όπως συγκίνησε και μένα ένα φθινοπωρινό μεσημέρι του 2007. Σεβόμενοι αυτό τον πολιτισμό ας σταθούμε τουλάχιστον αυτές τις ώρες ως αντάξιοι συνεχιστές του. Μακριά από ακρότητες και μικροψυχίες. Δίχως φανατισμό. Με περισσότερη ωριμότητα και σοβαρότητα. Να επικρατήσει η λογική.
