Σε παλαιότερο post είχαμε μιλήσει για την ανάγκη ανάπτυξης επιχειρημάτων για την ανάμειξη του ΔΝΤ και για τα μέτρα που θα ακολουθούσαν ως αποτέλεσμα αυτής της πράξης. Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ έθεσαν το δίλημμα "Ή ΔΝΤ και τα μέτρα που μας προτείνουν ή χρεωκοπία". Δεν υποστήριξαν όμως με επιχειρήματα αυτό το δίλημμα. Ακόμη και το επιχείρημα που αναπαράγεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος γίνεται κοινωνικά αποδεκτό από το 1/3 της ελληνικής κοινωνίας όπως προκύπτει από έρευνα της Public Issue. Από τους υποστηρικτές του ΟΧΙ δεν τέθηκε κανένα δίλημμα και δεν αναπτύχθηκε καμία επιχειρηματολογία. Από τη μία η Αριστερά με τις ακραίες τοποθετήσεις απομονώνεται γιατί οι πολίτες σε μια κρίσιμη συγκυρία απαιτούν σύνεση. Τάσσονται υπέρ των κινητοποιήσεων αλλά αμφισβητούν όμως την αποτελεσματικότητα τους. Από την άλλη η Κεντροδεξιά, με τα όσα διαδραματίσθηκαν πριν και μετά την ψηφοφορία στη Βουλή, έδειξε ότι περισσότερο ενδιαφέρεται για τις εσωτερικές ισορροπίες, παρά να αναγνώσει τους φόβους και τις αγωνίες των πολιτών.
Στην έρευνα της Public Issue που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής καταγράφονται σημαντικά ευρήματα όσων αφορά το εύρος της κοινωνικής συναίνεσης απέναντι στα μέτρα.
- Κατά των μέτρων τάσσονται 2 στους 3 πολίτες.
- Άδικα τα θεωρούν 8 στους 10.
- 6 στους 10 αντιλαμβάνονται ότι εξυπηρετούν λίγα και μεγάλα συμφέροντα.
Όπως σωστά επισημαίνει ο Γιάννης Μαυρής στην χθεσινή Καθημερινή: "Οι δομικές ανατροπές των υφιστάμενων εργασιακών και κοινωνικών σχέσεων, που επιχειρούνται, συνιστούν το νέο ιστορικό σχέδιο των «από πάνω». Πρόκειται, όμως, για ένα σχέδιο που χαρακτηρίζεται, από ισχυρή δόση βουλησιαρχίας. Και τούτο, διότι όπως προκύπτει από τη συνθετική ανάγνωση των ευρημάτων της έρευνας, η αποδοχή του δεν υπερβαίνει, το 25% του εκλογικού σώματος (μόλις 1 στους 4). Ποσοστό, που σίγουρα δεν δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για την πειθάρχηση των «από κάτω», δηλαδή τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις, στις σχεδιαζόμενες κοινωνικές ανατροπές. Αντιθέτως, παραπέμπει μάλλον σε κοινωνική απομόνωση και απονομιμοποίηση."
Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ κάνουν το λάθος να αναζητούν μόνο πολιτική συναίνεση. Και αυτή στα λόγια. Η σωστή στρατηγική θα ήταν να αναζητήσουν κοινωνική συναίνεση. Άλλωστε η χαμηλή αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, όπως εκφράζεται σήμερα, δεν θα μπορούσε να προσφέρει παρά μικρά οφέλη, καθώς επηρεάζει μικρό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.
