Το Μνημόνιο έφερε στη ζωή μας και πάλι τους συνδικαλιστές. Επι το πλείστον, γραφικές φιγούρες που διαπραγματεύονται στο όνομα των εργαζομένων, συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες. Αλήθεια ποιους εκπροσωπούν σήμερα οι συνδικαλιστές που παρελαύνουν με τσαμπουκά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά και από το κοινοβούλιο φωνάζοντας το γνωστό σύνθημα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή;»
Είναι γνωστό σε όλους ότι κυρίως εκπροσωπούν ένα κομμάτι του δημοσίου και ευρύτερου δημοσίου τομέα. Όπως επίσης είναι γνωστό ότι τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα δεν τους εκπροσωπεί κανείς από τους «τσαμπουκάδες» συνδικαλιστές. Και αυτό είναι ξεκάθαρο στις απεργίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Ο δημόσιος τομέας ημιαπεργεί, ο ιδιωτικός τομέας δουλεύει.
Είναι ελληνικό φαινόμενο αυτό; Ασφαλώς και όχι. Σε ένα από τα τεύχη του Economist τον Ιανουάριο, οι συνδικαλιστικές ενώσεις του δημοσίου ήταν το κύριο θέμα του. Στις ΗΠΑ οι εργαζόμενοι του δημοσίου τομέα που ανήκουν σε συνδικαλιστικές ενώσεις, είναι περισσότεροι τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα που ανήκουν σε κάποια Ένωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο επικεφαλής της συνδικαλιστικής ένωσης των δασκάλων είναι ένας από τους πιο συχνούς επισκέπτες του Λευκού Οίκου και με σημαντική ισχύ στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Η επιρροή των συνδικαλιστών του δημοσίου τομέα σε παγκόσμια κλίμακα είχε ως αποτέλεσμα οι δημόσιοι υπάλληλοι να λαμβάνουν μισθούς, επιδόματα και εργασιακά δικαιώματα τα οποία σήμερα αποτελούν δυσβάσταχτο βάρος για κάθε εθνική οικονομία. Σήμερα που η πλειοψηφία των ανεπτυγμένων χωρών προσπαθεί να περικόψει τα δημόσια έξοδα, όλες οι κυβερνήσεις βρίσκονται αντιμέτωποι με τα “κακομαθημένα” τους παιδιά. Όπως τους βρίσκουν απέναντι σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης.
Οι πολιτικοί, όμως, έχουν μια επιλογή. Ή θα περιορισούν τη σπατάλη του δημοσίου και θα μεταρρυθμίσουν τον κρατικό τομέα ή θα ενδώσουν στις πιέσεις των συνδικαλιστών και θα αυξάνουν τους φόρους.
