Μια καλή φίλη, η Βίβιαν, έγραφε σήμερα στο Facebook ότι: "Ονειρεύομαι να είχα τη δυνατότητα να φύγω για κάποιους μήνες, για να καλύψω ως μπλόγκερ και δίπλα σε κάποιο εκλογικό επιτελείο, τον προεκλογικό αγώνα στις ΗΠΑ. Ο αληθινός κόσμος βρίσκεται πολύ μακριά από εδώ" και συνέχισε λέγοντας ότι: "Φοβάμαι ότι θα πεθάνω από την υπαρξιακή ανία που μου δημιουργεί η παρατήρηση της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας και το γεγονός ότι έχει διαλυθεί η κοινωνία και απο παντού ακούς κραυγές σε 140 χαρακτήρες, η νέα μόδα. Γι'αυτο διαβάζω και ασχολούμαι με όλα τα παλαβά για να μην πηδήξω από κανα παράθυρο από τη βαρεμάρα."
Πράγματι η δημόσια ζωή θα πρόσθετα εγώ είναι κάτι παραπάνω ανιαρή. Το πόσο ανιαρή φαίνεται από τη διαχείριση της κρίσης με τους μετανάστες στη Νομική. Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να μην την αφορά το θέμα. Η αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίζεται διχασμένη ως προς την άρση του ασύλου. Η δικαιοσύνη αποφεύγει να αναλάβει ευθύνες, το ίδιο και η αστυνομία. Να μην αναφερθούμε καλύτερα στις Πρυτανικές Αρχές. Όχι απλώς κατώτερες των περιστάσεων, αλλά άξιες χλεύης. Αν δεν μπορείς να διοικήσεις ένα πανεπιστήμιο και είσαι έρμαιο μιας μειοψηφίας, κάνε κάτι άλλο...έρευνα ας πούμε. Λέμε τώρα...
Αλλά μιας και μιλάμε για τα πανεπιστήμια και πανεπιστημιακό άσυλο ας δούμε τι κάνει το ΜΙΤ και το Yale στο You Tube για την διάδοση της γνώσης και την ελευθερία αυτής:
Το παράδειγμα του Yale και του ΜΙΤ δεν είναι τα μοναδικά. Είναι όμως ενδεικτικά το που βρίσκονται αυτά τα πανεπιστήμια και ποια είναι η θλιβερή εικόνα των δικών μας. Είναι λοιπόν δυνατόν να μιλάμε για πανεπιστημιακό άσυλο στην εποχή του διαδικτύου, όπου τα πάντα διακινούνται ελεύθερα;
Η αναρμοδιότητα και αποφυγή ανάληψης ευθυνών δεν αφορά μόνο το πανεπιστημιακό άσυλο . Αφορά το σύνολο της καθημερινής πολιτικής πρακτικής που χαρακτηρίζει και αυτή και την προηγούμενη κυβέρνηση, τους φορείς που εμπλέκονται με αυτή και βέβαια την πνευματική ηγεσία του τόπου. Πολύ απλά είναι κατώτεροι των περιστάσεων.
