Η φτώχεια φέρνει γκρίνια. Αυτό φαίνεται να ισχύει για το ΠΑΣΟΚ. Η διαγραφή, αποπομπή, όπως θέλετε πέστε το, του Κώστα Σημίτη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ αυτό αποδεικνύει.
Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν ότι η κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα τονώσει το ηγετικό του προφίλ. Οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν στις κυριακάτικες εφημερίδες μάλλον το αντίθετο δείχνουν. Και είναι λογικό. Το ηγετικό προφίλ ενός εν δυνάμει πρωθυπουργού τονώνεται όταν υπάρχουν προοπτικές να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Όταν ενώνει και όχι όταν διχάζει. Και η κίνηση Παπανδρέου διχάζει την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ. 48% συμφωνεί με τη κίνηση Παπανδρέου, σύμφωνα με την ALCO, 45,5% διαφωνεί.
Αρκετοί προσπαθούν να ταυτίσουν την κίνηση Παπανδρέου με την διαγραφή του Γιώργου Σουφλιά και των υπολοίπων από τον Καραμανλή. Δεν είναι το ίδιο. Καταρχήν ο Καραμανλής δεν διέγραψε έναν πρώην πρωθυπουργό. Διέγραψε έναν συνυποψήφιο του για την αρχηγία του κόμματος και ορισμένα στελέχη που δεν ταίριαζαν στην εικόνα του μεσαίου χώρου. Αντίθετα επέτρεψε στον Κώστα Μητσοτάκη να εκφράζει τις όποιες απόψεις του, θέτοντας τον υπεράνω κομμάτων. «Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια». Και μέσα στο κόμμα για τα θετικά και έξω απ’ αυτό για τα αρνητικά. Επιπλέον το ηγετικό του προφίλ τονώθηκε όταν έδωσε προοπτικές εξουσίας. Δηλαδή όταν τα στελέχη αντιλήφθηκαν ότι μπορούν να κερδίσουν τις εκλογές και η Νέα Δημοκρατία να γίνει κυβέρνηση.
Ποιος βγαίνει κερδισμένος από την κίνηση Παπανδρέου; Αναμφισβήτητα ο Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία, καθώς η σαιζόν κλείνει με το ΠΑΣΟΚ να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα, που αντιμετώπισε όταν ξεκίνησε η σαιζόν 2007-2008 αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Με άλλα λόγια: «Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου».
