Πληρώνοντας την αναποφασιστικότητα.

2.2.10

Στο προηγούμενο post αναφέρθηκα στην αίσθηση ανασφάλειας και την χαμηλή αξιοπιστία των εκτελεστικών και αντιπροσωπευτικών θεσμών και ανέφερα ότι το ζητούμενο για την ανόρθωσή τους είναι η συναίνεση σε μια κρίσιμη καμπή για τη χώρα.

Χθες, ο κ. Παπανδρέου ζήτησε τη συναίνεση των υπολοίπων κομμάτων για να βγει η χώρα από την κρίση. Ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία την πρόσφεραν και σήμερα θα ακολουθήσουν οι συναντήσεις με τους αρχηγούς όλων κομμάτων. Αυτό είναι ένα πρώτο θετικό βήμα. Σίγουρα δεν αρκεί για να βγούμε από την κρίση και να ενεργοποιηθεί η ελληνική κοινωνία προκειμένου να διαμορφωθεί ένα κίνημα εθνικής σωτηρίας. Για να συμβεί αυτό όπως ανέφερε και ο Μίμης Ανδρουλάκης στη σημερινή του συνέντευξη στο ΒΗΜΑ FM, απαιτείται η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η κήρυξη πολέμου, που θα προκαλούσε συναγερμό των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.



Δυστυχώς, οι πρώτες 100 και κάτι ημέρες πέρασαν με ατέρμονες διαβουλεύσεις και όπως ανέφερε και πάλι ο Μίμης Ανδρουλάκης δεν κάνεις διαβούλευση για το επιτελείο του πολέμου. Η κυβέρνηση υπήρξε θύμα της αναποφασιστικότητας. Όπως ακριβώς υπήρξε και η προηγούμενη με τα γνωστά, για την ίδια, αποτελέσματα της 4ης Οκτωβρίου. Μόνο που στη φάση που βρισκόμαστε, τους πολίτες λίγο ενδιαφέρει εάν θα χάσει το ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία.