Γράφω αυτές τις σκέψεις παρακολουθώντας την εξόδιο ακολουθία από την τηλεόραση. Αν και διαφωνούσα με πολλές απόψεις που εξέφραζε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής για μια ηγετική προσωπικότητα. Και στις ηγετικές προσωπικότητες πρέπει να υποκλινόμαστε. Άλλωστε στην Ελλάδα δεν διαθέτουμε και πολλές. Ως ηγέτης έφθασε στην αποθέωση αλλά και χτυπήθηκε αλύπητα. Αυτή είναι η τύχη όλων των ισχυρών προσωπικότητων που έχουν άποψη και δε διστάζουν να την εκφράσουν. Αποκτούν φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς.
Καλώς ή κακώς η Εκκλησία της Ελλάδος έχει σημαντική δύναμη και επιρροή στην ελληνική κοινωνία. Δικαιολογημένα καθώς σε όλες τις δύσκολες στιγμές του Ελληνισμού αποτέλεσε στήριγμα για τον απλό πολίτη. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι ποτέ στην Ελλάδα δεν υπήρξε –και εξακολουθεί να μην υπάρχει- οργανωμένο κράτος. Πάντως έτσι έχουν τα πράγματα. Ο φτωχός και αδύνατος θα προσφύγει στην Εκκλησία. Στη χαρά και στη λύπη η Εκκλησία είναι παρούσα.
Προσωπικά δεν με ενόχλησε ποτέ η δύναμη της Εκκλησίας. Δεν με ενόχλησε ποτέ εάν παρευρίσκεται ο Υπουργός Παιδείας στη διαδικασία εκλογής Αρχιεπισκόπου, ούτε εάν ο Αρχιεπίσκοπος ορκίζει κυβερνήσεις. Όπως επίσης δε θεωρώ ότι είναι το σημαντικότερο θέμα της χώρας ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας. Θέμα το οποίο προβάλλεται έντονα από «προοδευτικές δυνάμεις».
Το μεγάλο στοίχημα είναι η Εκκλησία της Ελλάδος να αποτελέσει μία από τις δυνάμεις εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας. Αν συνεπώς μπορούσε να καταλογίσει κάποιος κάτι αρνητικό στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο είναι ότι δεν το έκανε, αν και είχε τη δύναμη να το πραγματοποιήσει. Ας ελπίσουμε ότι κάτι τέτοιο θα αποτελέσει πρώτη προτεραιότητα για το νέο ηγέτη της.
