Έχω την εντύπωση και διορθώστε με αν κάνω λάθος ότι η συζήτηση που ξεκίνησε για τον προϋπολογισμό στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ελάχιστα ενδιαφέρει τους πολίτες.
Οι Υπουργοί της κυβέρνησης θα προβάλουν το έργο της κυβέρνησης. Ορισμένοι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα αναλάβουν να απαντήσουν. Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας θα υπερψηφίσουν. Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης θα καταψηφίσουν, εκτός του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ φαντάζομαι που θα ψηφίσουν τις αμυντικές δαπάνες. Βαρετή διαδικασία. Τελεία και παύλα.
Διερωτώμαι μήπως θα αποκτούσε ενδιαφέρον εάν άλλαζε ο τρόπος κατάρτισης του προϋπολογισμού αλλά και της συζήτησης του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Και εξηγούμαι.
Πρώτον, ο προϋπολογισμός να έχει τριετή ή και πενταετή διάρκεια. Να συζητάμε καταρχήν για την μακροχρόνια πορεία της ελληνικής οικονομίας. Είμαστε εδώ και θέλουμε να φθάσουμε εκεί.
Δεύτερον, να τίθενται συγκεκριμένοι μετρήσιμοι στόχοι κάθε χρόνο για κάθε Υπουργείο. Δηλαδή, το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών δίνει 100 Ευρώ στο Υπουργείο Πολιτισμού. Δεν θα έπρεπε να ελέγχεται το Υπουργείο Πολιτισμού πως αξιοποίησε τα 100 Ευρώ και εάν τα αποτελέσματα πλησίασαν ή πέτυχαν τους μετρήσιμους στόχους. Με αυτό τον τρόπο και η αντιπολίτευση θα μπορούσε να ελέγξει την κυβέρνηση αλλά και όλοι εμείς που χρηματοδοτούμε τον προϋπολογισμό μέσω τα φορολογίας. Παράλληλα θα μπορούσε να ελεγχθεί και η αποτελεσματικότητα του εκάστοτε Υπουργού. Μου δώσατε 100 Ευρώ ορίστε και τα αποτελέσματα. Επιπλέον, η συζήτηση θα αποκτούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί θα μπορούσαμε να κρίνουμε επί συγκεκριμένων θεμάτων και όχι γενικώς και αορίστως.
Γιατί σήμερα αυτό γίνεται. Η συζήτηση για τον προυπολογισμό είναι γενική και αόριστη. Και εάν δεν υπάρξει κάποια έξυπνη ατάκα ούτε που θα καταλάβουμε ότι πραγματοποιείται. Εν αναμονή λοιπόν της έξυπνης ατάκας…
