Μια εβδομάδα μετά τις εκλογές

24.9.07

Οι εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου δεν αποτέλεσαν για κανέναν έκπληξη. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Όπως αναμενόμενη ήταν και η επόμενη ημέρα στο ΠΑΣΟΚ. Λίγο – πολύ όλοι περιμέναμε ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα αμφισβητούσε τον Γιώργο Παπανδρέου. Πολύ φοβάμαι ότι το ΠΑΣΟΚ έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς εσωστρέφειας, ανάλογη με εκείνη της Νέας Δημοκρατίας μετά την ήττα του 1996. Τα συμπτώματα είναι σχεδόν τα ίδια. Το λάθος του Βενιζέλου είναι ότι στην πρώτη εβδομάδα κινήθηκε άκομψα. Ακόμη και εάν βρεθεί στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, με τις σημερινές κινήσεις του διευρύνει το εσωκομματικό χάσμα. Διχάζει και δεν ενώνει. Πρέπει, δε, να σημειώσουμε ότι είναι τελείως διαφορετική η σημερινή κατάσταση από εκείνη στην οποία βρέθηκε το ΠΑΣΟΚ με την διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ τότε ήταν εξουσία. Συνεπώς, υπήρχαν αρκετά κομμάτια από την πίτα και για τους χαμένους. Σήμερα το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Και αντιπολίτευση σημαίνει γκρίνια και μιζέρια. Και βέβαια δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ότι με τον «πολιτικό τσαμπουκά» που διακρίνει τον Ευάγγελο Βενιζέλο, κάνει τον Γιώργο Παπανδρέου πιο συμπαθή.

Από την άλλη έχουμε μια νέα κυβέρνηση, με όντως νέα πρόσωπα τα οποία καλούνται σε σύντομο χρονικό διάστημα να «τραβήξουν το κουπί» των μεταρρυθμίσεων. Να κάνουν δηλαδή όσα δεν έκανε η ίδια κυβέρνηση με διαφορετικά πρόσωπα τα τρία χρόνια που πέρασαν. Οι ελπίδες και οι προσδοκίες που δημιουργεί η νέα κυβέρνηση είναι πολλές. Η κοινωνία απαιτεί να αλλάξει η Ελλάδα. Με σίγουρα βήματα και με ασφάλεια. Η κοινωνία δεν επιθυμεί ριψοκίνδυνες κινήσεις. Η πλειοψηφία άλλωστε των 152 βουλευτών δεν επιτρέπει αλαζονεία και λάθη. Ο Κώστας Καραμανλής το γνωρίζει και πολύ σωστά ζήτησε από τους υπουργούς περισσότερη δουλειά και λιγότερη έκθεση στη δημοσιότητα. Μένει να δούμε εάν η παραίνεση του Πρωθυπουργού θα πιάσει τόπο. Γιατί η πρόκληση της TV είναι μεγάλη, ιδίως για τους νέους υπουργούς.