Σε μια περίοδο όπου η ευαισθησία για το περιβάλλον είναι σε ανοδική περίοδο και δειλά-δειλά εισέρχεται και στην πολιτική ατζέντα, είναι λάθος να ταυτίζεται η προστασία του με νέους φόρους, τέλη ή όπως αλλιώς θέλει να τα ονομάζει η κεντρική εξουσία και οι πολιτικοί μας.
Η χθεσινή ανακοίνωση για την "τακτοποίηση" ή "νομιμοποίηση" των ημιυπαίθριων χώρων (καραμπινάτη περίπτωση παρανομίας στην οποία εμπλέκονται το κράτος και ο ιδιωτικός τομέας) έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά μέτρων εισπρακτικού χαρακτήρα. Οι πληροφορίες λένε ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι «πράσινοι φόροι». Όπως πάντα επικρατεί η εύκολη λύση. Φόροι εδώ, τέλη εκεί και όλα μαζί χάνονται στην μαύρη τρύπα. Και ξανά πάλι από την αρχή.
Ακόμη και εάν οι προθέσεις του Υπουργείου είναι αγνές κανείς δεν εγγυάται την αποτελεσματικότητα τους. Όπως σωστά επισημαίνει ο Βασίλης Χιώτης στο άρθρο του στο σημερινό ΒΗΜΑ: «όπως το σπατόσημο δεν χρηματοδότησε ποτέ έργα σε αεροδρόμια, όπως το χαράτσι για τη λειψυδρία δεν χρηματοδότησε ποτέ έργα υποδομής αυτού του τομέα, έτσι και ο πράσινος φόρος της κυρίας Μπιρμπίλη δεν θα χρηματοδοτήσει τη δημιουργία χώρων πρασίνου αλλά θα καλύψει μαύρες τρύπες της οικονομίας».
Στο τέλος αυτό που θα επιτύχει το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής με τους νέους φόρους είναι να αποστρέψει τους πολίτες από περιβαλλοντικές δράσεις. Όταν πριν από 10 χρόνια προσπαθούσα να βάλω στην ατζέντα των πολιτικών το θέμα περιβάλλον, δεν φανταζόμουν ότι θα έχει αυτή την κατάληξη.
